Verslag 3e competitiewedstrijd bij av Passaat (Papendrecht) op zondag 8 juni 2008

De derde en laatste reguliere competitiewedstrijd stond vandaag op het programma. Bij de heren ging het alleen om de prestaties, want promotie en degradatie waren beide zo goed als uitgesloten. Bij de dames echter stond er wel wat op het spel: om de degradatiewedstrijd in september te ontlopen moest er volle bak gepresteerd worden. Het weer was in ieder geval uitstekend: wind mee bij het sprinten en lekker warm.

De heren sprinters
De kersverse Nederlands kampioen 400 meter Twan liep op de 100m een PR in 11.50. In de serie daarvoor deed Jeremy wat bijna iedere sprinter bij AVH tegenwoordig doet: te vroeg vertrekken. Een beetje lullig als je dat bij de tweede start doet … Misschien dat Ozzy nu weer eens gewoon kan trainen met klaar … af dan zijn 3,2,1 go!

Op de 200 meter liep Twan samen met Kevin in een serie: 22.74 om 23.39. Kevin lijkt op deze afstand een beetje aan zijn max te zitten, want volgens mij heeft hij die tijd al vele malen gelopen. Twan lijkt steeds meer een sprinter te worden/zijn dan de 800 meter loper die hij eerst was.

Op de 400 meter liepen Nils en Mitchell ook in dezelfde serie. Nils stelde een beetje teleur, want hij wilde onder de 50. Helaas voor hem bleeft hij steken op 50.04. Mitchell liep een uitstekende 50.77, slechts 0.03 boven zijn outdoor PR.

Martin liep een regelmatige 17.17 op de 110mhrd, ondanks of dankzij (mag hij zelf invullen) de aanwezigheid van zijn zoon Luca. Echt geïnteresseerd leek hij niet in de prestatie van zijn vader, maar misschien is hij nog wat te jong om het op waarde te schatten.

De heren die langer lopen leuk lijken te vinden
Op de 800 meter liepen de A-junioren Pascal en Rik V. Pascal, een week eerder nog roemloos uitgeschakeld op het NK, liep nu een uitstekende 1.57,69 terwijl Rik V een ook niet onverdienstelijke 2.07,12 neerzette.

Op de 5000 meter mocht Bruno zijn eerdere wanprestatie proberen weg te werken. Hij kreeg concurrentie van Rik G. Rik is sinds afgelopen winter in Amsterdam gaan trainen, maar lange tijd leek hij daar nog niet echt vooruit te zijn gegaan. Toch begint de vorm steeds wat beter te worden, want na een redelijke 1500 meter vorige week liep hij, zeker gezien de warme omstandigheden, een mooie 16.04,04. Iets te langzaam volgens hemzelf, want hij wilde onder de 16 en dacht 16.03 gelopen te hebben. Bruno had het ook moeilijk met het weer en kwam tot 16.49,95. In ieder geval meer rondjes van de vorige keer.

Op de Zweedse estafette mocht Jeremy zijn eerdere schande proberen goed te maken. Hoewel het altijd lastig is om een individuele prestatie in zo’n estafette op de juiste waarde te schatten leek hij de 400 meter toch goed te lopen. Twan, Mitchell en Kevin liepen vervolgens naar de 2.02,24 eindtijd. Volgens Twan kan het clubrecord er wel een keertje aan, maar dan moeten ze toch echt nog ergens 4 seconden gaan vinden. Dit record is in handen van het legendarische kwartet Marijn, Pim, Buford en Chris. Van dit viertal is alleen de eerste nog aan het rennen bij AVH, de rest elders, zij het op de baan, in het bos of in de boksring.

De heren die techniek gestudeerd hebben
Op de werponderdelen was het vandaag treurnis troef. Bij het inwerpen en -stoten ging het nog wel goed, maar zodra de wedstrijd begon waren ze verlamd door de spanning. Rob gooide de discus naar 34.20m, niet echt goed. De speer ging naar 42.42m, wat je gelijkmatig zou kunnen noemen, als je er iets positiefs aan zou willen opmerken. Zijn dochter Rosalie was ook aanwezig, maar dat stuwde hem niet tot grote hoogten.

Bij het kogelen stootte Gijs bij het instoten over de 11 meter. Gezien zijn bankdrukprestaties is dat wel het minste dat je kunt verwachten. Bij de wedstrijd zelf ging het echter niet zoals verwacht, want de 10.81m zou je eerder verwachten van een voormalig sprinter of verspringer.

Speaking of him: Pim wierp een PR bij het achteroverwerpen, maar hij blinkt wel vaker uit in niet-bestaande onderdelen. Vantevoren gaf de jury aan, dat iedereen een beetje moest doorstoten, anders moesten ze een avondklok gaan hanteren. “Die hebben we niet nodig. Zelf was ik vroeger sprinter, dus ik kan heel snel stoten. Let maar op: mijn kogels landen altijd heel snel”, aldus Pim die daarmee geen woord loog. Zijn 9.33m was eigenlijk genoeg om hem lopend naar huis te laten vertrekken, maar gelukkig mocht hij toch met Jacco mee terugrijden. Hij had zijn spikes meegenomen (“Je weet maar nooit, voor je het weet sta je op de estafette opgesteld”), maar zover kwam het gelukkig niet: voor het team, het publik maar vooral voor zijn hamstrings en achillespezen.

Jacco heeft voor de rest van zijn leven, of in ieder geval tot de clubkampioenschappen, genoeg van het ver- en hoogspringen. Hij deed daarom het polstokspringen. Waarschijnlijk heeft hij daar nu ook wel genoeg van, want met 3.00m werd hij wederom tot figurant gedegradeerd door een ontketende Kik van Zwol. Bij het hinkstapspringen daarentegen zagen we iets van de oude Jacco terug, want de 11.91m (met lichte tegenwind) was best goed. Dat Sonja Bakker boek begint zijn uitwerking te krijgen. Bij dit laatste onderdeel was Ivo jurylid en dat deed hij zeer bekwaam: met een lach, een traan, smijten met zand en de dingen die hij wel moest doen kweet hij zich uitstekend van zijn taak. Er was zelfs een fotograaf die speciaal een foto van hem nam om hem te vereeuwigen in deze gedaante. Ivo bedankt, ook namens de atleten!

Bij het hoogspringen mochten Martin en Wouter H een poging wagen om zich bovenaan de tegenvallende ranglijst te voegen. Met 1.70m deed Martin dat inderdaad, maar echt goed was het natuurlijk niet. Voor iemand die in het bezit is van hoogspringspikes is dat gewoon teleurstellend. Ook Wouter H liet zien, dat je zonder op een technisch onderdeel te trainen geen hoge ogen kunt gooien: 1.65m.

Bij het verspringen kwam Pascal in zijn eerste poging tot 5.54m. Daarna moest hij direct door naar de 800 meter, dus de verdere pogingen zijn hem vergeven. Die eerste poging was natuurlijk niet echt goed, gezien de 2.9 m/s rugwind en het feit, dat hij 5 maanden op trainingskamp is geweest bij de kangaroos.

De dames sprintsters
Op de 100 meter deze keer geen Martine, want die had het druk op zaterdag. Wel zagen we zowel een oud als een nieuw gezicht. Madelon van Dam liep 14.49 wat volgens mij voor haar best redelijk was. Good old Jody was deze keer helaas meer old dan good, want de 13.93 was eigenlijk ver beneden haar stand. Door een trainingsachterstand waren de laatste 30 meters duidelijk iets teveel.

Op de 200 meter liep Cyria een mooi PR in 27.90. Sophie, tegenwoordig al dan niet door de omstandigheden gedwongen een multifunctioneel atlete, liep 30.87. Op de 400 meter mocht Cyria wederom proberen haar potentie te laten zien, maar ook deze keer lukte dat niet echt: 63.81. Misschien dat een 300 meter test op de laatste training voor een wedstrijd misschien wat ongelukkig, om niet te zeggen ronduit dom, gepland is?

Op de 100 meter horden liep Thekla een mooie ronde prestatie: 19.00.

De dames die wat langer liepen
Op de 1500 meter heeft Jolice wel eens harder heeft gelopen dan nu: 5.28,69. De prestaties dit jaar staan vooralsnog in schril contrast tot de woorden die zij geregeld bezigt aan het adres van Jan en Alleman. De salades bij de BBQ zagen er wel goed uit, als je van koude aardappel met mayonaise houdt althans.

Op de Zweedse estafette liepen Cyria, Jolice, Jody en Madelon een tijd die je kon verwachten: 2.36,66.

De technische dames
Thekla mocht zich uitleven bij het kogelslingeren. Met 28.25m mocht het team tevreden zijn, de coach zag liever een 30 meter op de borden verschijnen. Misschien kan ze proberen iets langer te worden, want ze werd bijkans de ring uitgeslingerd bij enkele pogingen.

Bij het kogelstoten was Jody ook niet echt in vorm: 8.55m. Liever had ze 9 meter gegooid, maar het ontbreekt haar aan spierballen, zoals ze de week ervoor al verklaarde. Madelon evenaarde het clubrecord van de mannen: 6.40m. Het gaat hier om het clubrecord verspringen …

Maaike had bij het speerwerpen zichzelf een minimum opgelegd van 20 meter. Daar ging ze ruim 17% overheen: 23.42m. Bij het hoogspringen kwam ze tot 1.55m, ondanks een zere knie.

Sophie sprong een PR bij het verspringen: 4.03m. De tips van clubrecordhouder Ivo hebben zich dus uitbetaald. Hieruit blijkt maar weer, dat AVH veel vaker ex-atleten zou moeten inschakelen om de prestaties te verbeteren, zeker op de technische onderdelen.

Eindstanden
De heren eindigden met 9087 op een 9e plaats (12 ploegen). Dat lijkt niet zo goed, maar landelijk stegen ze van de 15e naar de 14e plaats. Ze zaten dus in een sterke poule.

De dames eindigden met 6257 punten op een 10e plaats, van de 11 ploegen. Dat bleek uiteindelijk niet genoeg om de degradatiewedstrijd te ontlopen. Met slechts 12 punten minder dan nummer 32 Kronos belandden ze op een onfortuinlijke 33e plaats. In september, wanneer de AVH-atleten traditiegewijs volkomen uit vorm of andersgeblesseerd zijn, wacht dus een zeer zware opgave. Bij daadwerkelijke degradatie zullen de beide teams dus niet meer op dezelfde locatie de wedstrijd afwerken. Een klein drama, want naast prestaties is de gezelligheid natuurlijk ook van groot belang.

Conclusies
De heren hebben over het algemeen redelijk tot goed gepresteerd. De meeste prestaties kwamen wel overeen met de verwachtingen. De technische onderdelen waren, zoals altijd, minder dan de looponderdelen. Opvallend was dat dit jaar zelfs een gewaardeerde kracht als Jacco de gebreken van het ouder worden niet langer kon verbergen.

Twan heeft een grote stap voorwaarts gemaakt en, in tegenstelling tot het recente verleden, daar heeft de competitieploeg ook van geprofiteerd. De uiteindelijke 14e plaats op de landelijke ranglijst is een goede afspiegeling van de potentie van het team.

De dames hebben het uiteindelijk helaas niet gebolwerkt. Hoe komt dat toch? De breedte is altijd al redelijk smal geweest, maar dit jaar leek het wel extreem. De helft van het team bestond uit B-junioren, de andere helft uit niet-in-vorm-zijnde iets oudere atletes. Het verschil met vorig jaar is nevenant. Sommige atletes zijn gestopt of naar een andere vereniging (Roxanne), Maaike was er de eerste wedstrijd niet. Valt het team iets te verwijten? Weinig eigenlijk, want de B-junioren komen net kijken en van hen kun je niet zoveel verwachten. De rest van de dames heeft op hun eigen niveau gepresteerd en dat blijkt niet voldoende te zijn voor handhaving in de 2e divisie.

Tekenend bij de dames was de 2e wedstrijd: bij elk technisch onderdeel, op het hoogspringen na, werd AVH laatste. Behalve dat het het niveau van de dames aangeeft, geeft het nog meer aan waar AVH de laatste jaren naar toe is ‘afgegleden’: een loopvereniging. Eigenlijk is AVH (ik heb het dan over de senioren) altijd al een loopvereniging geweest, maar met het afzwaaien van de oude garde lijkt het in de nabije toekomst steeds slechter te gaan met die onderdelen. Bij de heren zijn de loopnummers vooralsnog goed genoeg om de technische onderdelen te compenseren, bij de dames helaas niet. Op korte termijn denk ik niet, dat daar verbetering in gaat komen. Pomotie naa de 2e divisie, na de volgens mij onvemijdelijke degradatie (meer technische onderdelen dan vandaag), gaat zeer moeilijk worden. De vraag of er überhaupt nog een damesteam zal zijn is niet eens een rare …

 De Awards (uitleg)
 Toernooi Toerist Trofee: de werpers van het herenteam; shame on you! Het degraderen van de dames is ook wel een trofee waard ...
Peter Blokker Award: Jody, op kogel 2x 8.55. Of Martin en Rob voor respectievelijk 17.17 op horden en 42.42 op speerwerpen?
Ivo van der Horst Lintje: Jacco, voor het proberen te bagataliseren van zijn verspringen de vorige wedstrijd.
Hans van de Ster Medaille: Jeremy.
Marijn Memorial: de omgekeerde prijs voor Rob, Gijs en Pim voor hun verwachtingsvolle warming up en hun prestaties daarna.
Jihad Plakaat: Sophie, ze heeft dit jaar veel verschillende onderdelen gedaan, alleen maar voor het team. Hulde!
Ozzy Oorkonde: Appie, want Kik van Zwol was er ook gewoon en nog succesvol ook. En hij is echt niet dikker dan Appie!
Lekkere Prestatie Lollie: als iemand zichzelf heel goed vond, dan kun je bij Ozzy een lollie gaan halen. Moet je natuurlijk wel eerst even kotsen ...