Oudere Jongerenweekend 2005: Dwingeloo
"Man, ik ben twee keer zo oud als de jongste." "Het is elk jaar hetzelfde, ik ben een beetje uitgekeken op dit soort weekeinden." "Ik kan niet, want ik moet vrijdagavond trainen". Dit waren enkele argumenten van atleten die niet mee wilden met het Oudere Jongerenweekend in Dwingeloo van 18 t/m 20 november 2005. Of ze gelijk hadden? Beoordeel zelf maar …

Het vervoer
Het vervoer naar Dwingeloo moest zelf geregeld worden, daarom was het tot het moment van vertrek onduidelijk wie met wie meereed, wie er moest rijden en of we wel genoeg auto's hadden. Het was wel duidelijk, dat deze manier van regelen niet aan de Posermen besteed is: alles moet uitgekauwd worden en vantevoren geregeld, anders wordt het een zooitje.

Zo bleek dat Maaike L de routebeschrijvingen had uitgeprint en aan de rijders zou geven (die hoefden dus niets mee te nemen), maar ze had ze thuis laten liggen! Jody had er nog wel een paar, maar die gingen maar tot Dwingeloo. De schrijver dezes heeft inderdaad een uur rond het huis gereden op zoek naar de juiste locatie! Uiteindelijk is wel iedereen aangekomen (bleek later op de weegschaal).

Vrijdagavond
Op de vrijdagavond is er altijd een duidelijk programma: zoveel mogelijk van het meegebrachte eten en drinken wegwerken. Deze keer vormde geen uitzondering: de frustraties over weer een verloren seizoen werden vakkundig weggedronken. Spannende spelletjes als Catan en Risk werden gespeeld, er werd geklaverjast en een hoop onzingesprekken gevoerd. Met de Posermen is het pas echt feesten geblazen!

Rob en Ivo R wilden weer naar een plaatselijke disco, maar hun vaste chauffeur (Ivo H) was niet mee. Zijn plaatsvervanger op deze aarde, zijn broer Pim, was niet van plan om zich voor hun karretje te laten spannen. Uiteindelijk zijn ze toch maar zelf naar Meppel gereden, alwaar zij allerlei spannende dingen hebben beleefd (maar die ken ik eigenlijk niet). Opvallend was wel, dat Rik G al heel vroeg in bed lag!

Zaterdagochtend
De volgende ochtend waren er behoorlijk wat atleten die zich behoorlijk brak voelden. "Je kan wel merken, dat je wat ouder wordt. Vandaag ga ik niet drinken", was een veelgehoorde zin in de kamer van de wat meer ervaren atleten.

Na het ontbijt werd de grote groep (31 mensen) in twee delen gedeeld. De eerste groep begon met het fietsen en de tweede groep ging de 'speurtocht' doen. Tijdens het ontbijt werd iedereen geacht om een stelling over zichzelf op te schrijven met drie mogelijke antwoorden. Vooral Jolice had werkelijk geen enkele inspiratie en gaf Sophie opdracht om iets voor haar te verzinnen. Ze deed het nog bijna ook! Uiteindelijk had Seppo iets voor haar bedacht.

De speurtocht bestond uit het opvolgen van de instrcuties die volgden uit de antwoorden op de vragen die onderweg waren uitgezet. Echt spannend was het niet, maar er zaten enkele zeer persoonlijke vragen tussen. Zoals: "Wat is de haarkleur van Tjeerd?" en "Hoeveel wedstrijden voor de Kennemer Cross heeft Klaas gelopen in zijn leven?". (Vanwege privacy redenen zijn deze namen gefingeerd.) We hebben een hoop geleerd!

Fietsen
De eerste groep had lekker over fietspaden gefietst en een stukje door het bos (hoorde ik van een bepaald iemand). De tweede groep, de Bikkels aangevuld met de oudere atleten en de watjes Jeremy en Mitchell, ging 's middags fietsen. Het parcours was wat beter dan vorig jaar, toen er voornamelijk op rechte zandpaden en door de blubber gereden werd. Nu was er iets meer variatie, zoals wat reliëfverschillen (2 meter omhoog, een halve omloog, dan weer 10 cm omhoog etc.) en verschillende soorten blubber: dun, dik, extra dik met een zuigende werking op de sportschoenen etc.

Macaroni
Na een uur of twee hadden de meesten het wel weer gezien en gingen de fietsen inleveren. Na de wandeling van Dwingeloo naar het huis werd de proviandkast met 'snacks' aangevallen. Nadat de stofwolken waren opgetrokken bleek het 'echte' avondeten al klaar te zijn. Het was nog niet eens half zes! Uiteraard ging de macaroni er ook in, net als het toetje. De koks hadden goed geoefend thuis!

Posermen Awards
Na het eten werden de Jaarlijkse Posermen Awards uitgereikt. Sommige atleten kijken hier het hele jaar naar uit en presteren zodanig, dat hun kans op een prijs het grootst is. Helaas waren enkele genomineerden en zelfs winnaars niet aanwezig. Hun prijzen werden opgehaald door verliezers. Mocht je niets hebben gewonnen, wees niet getreurd: volgend jaar heb je weer nieuwe kansen!

De disco
Eén van de jaarlijkse hoogtepunten is natuurlijk het discobezoek op zaterdagavond. Iemand uit Dwingeloo zei, dat de lokale boerendisco niet echt fantastisch was en dat we beter naar het wat grotere Beilen konden togen. Met veel moeite waren uiteindelijk enkele Bob's gevonden. Meer moeite kostte het om auto's te vinden die ook daadwerkelijk de gang naar de disco konden maken. Uiteindelijk luktte zelfs dat, na de toezegging van Jacco, dat wanneer de auto van Thijs geen benzine meer had, hij iemand zou bellen om wat benzine te komen brengen (dit in tegenstelling tot Jacco's eerste voorstel: gewoon ergens in de berm laten staan en in looppas naar huis).

Toen we aankwamen was het in de Skopje nog niet echt druk. Fabian was bang, dat het een soort 'Botox-bar' zou zijn (zoals in Zevenbergen), maar hij moest zijn mening snel wijzigen op het moment, dat hij op de bar in de Mad House stond. De disco had een grote zaal waar je op vette techno uit je bolletje kon gaan (met de naam 'Empire', bekend van de tv-serie Costa, maar dan zonder de danseressen in kooien) en diverse andere 'thema-cafés'. De Mad House was een soort van ski-hut waar de mooiste liederen ten gehore gebracht werden. Je kon er, net als in de film Coyote Ugly, op de bar dansen. Helaas deden sommige lokale boerinnen dat ook, het soort uitzicht dat je je ergste vijand niet gunt. Na en tijdje gingen enkele Posermen ook staan te swingen op allerhande hits als 'Ojalele' van K3 en 'Tulpen aus Amsterdam' van een onbekende artiest. Er hebben zich enkele genante situaties voorgedaan, maar ter bescherming van de direct betrokkenen zullen we dat hier en op deze plaats maar niet beschrijven. Op de website van de disco kunnen enkele atleten zichzelf terugzien: www.skopje.nl

Taxi
Na een uurtje of 2 gingen sommige chauffeurs weer op huis aan. De mensen die waren meegereden wilden echter niet allemaal mee. "Dan moet je maar zien hoe je thuis komt en desnoods een taxi bellen", was het logische antwoord. Later (om 3 uur in de nacht) bleek dat toch niet echt logisch te zijn voor sommigen en vroegen ze zich af wie de taxi eigenlijk moest gaan betalen. Zijzelf natuurlijk!

Bierkratten
Zondagochtend vroeg vertrok Jacco, omdat zijn vrouwtje binnenkort naar Pakistan gaat. Niet echt veel mensen wisten dat, Thijs ook niet. Terwijl iedereen lekker aan het smikkelen was van de door Jolice gebakken eieren, vroeg hij of iemand wist waar Jacco was. "Die is al naar huis", was het antwoord. "Shit, hij had mijn autosleutels!", zei Thijs. Pogingen om Jacco te bellen strandden, maar na een uurtje kwam Thijs' broer Brainkilla doodleuk vertellen, dat hij de sleutel had. Tjonge, wat een geluk!

Na het opruimen en wat ballen gingen we op weg naar het zwembad. Eerst moest iedereen en alles nog in een auto gepropt worden. Er bleken nog twee bierkratten te zijn die niemand wilde meenemen, tot (kenbaar gemaakte) ongenoegen van de Jeugdcommissie. "Laat toch gewoon staan hier", "dump het gewoon ergens in een greppel" en "neem dan zelf een krat op schoot" waren enkele aanwijzingen. Dat bleek allemaal niet te hoeven, want de zich afzijdig gehouden Rob bleek nog genoeg plaats te hebben.

Zwemmen
Het laatste punt op het programma was het zwemmen in Meppel. Hoewel er nu wel een goede routebeschrijving was, ging de helft van de rijders toch nog de verkeerde kant op. Nu leverde dat gelukkig geen eindeloze zoektochten op.

Het was een enorm mooi zwembad, met diverse baden.

Naar huis
Na het zwemmen gingen enkele mensen nog een frietje eten. Andere deden dat niet (of mochten dat niet van hun chauffeur) en die gingen direct naar huis. Na twee uur kwam iedereen weer thuis en was het weekend alweer ten einde. Maar genoten dat we hebben!

Conclusies
Dit verhaal begon met enkele quotes van mensen die niet meegingen. Hebben zij gelijk gehad?

• Als je op vrijdag moest trainen natuurlijk niet, want dat kon je ook op het weekend doen (al was het dan waarschijnlijk wel op een ander onderdeel).

• Als je hetzelfde verwachtte als vorig jaar, dan had je op zich wel gelijk, want de weekeinden beginnen na vele jaren op elkaar te lijken: zuipen, fietsen, disco en weer naar huis.

• Mocht je jezelf te oud vinden voor de groep, dan kan dat voor sommigen onder ons heel goed kloppen: de oudste deelnemer is 2x zo oud als de jongste.

 Dat was het voor dit jaar. Misschien gaat het er volgend jaar wel heel anders aan toe …