 |
Verslag Oudere
Jongeren Weekend in Eersel, 26/28-11-2004
Zoals goede atleten al jaren weten is het zeer belangrijk om
zo af en toe op trainingsstage te gaan. Het is niet alleen om je voor te bereiden op het
nieuwe (indoor)seizoen, maar ook om het afgelopen (zomer)seizoen af te sluiten. Tot enkele
jaren geleden hadden de Posermen en consorten daar het Uitzuipen voor, maar dat is
inmiddels een zachte dood gestorven. De trainingsstage is daarvoor in de plaats gekomen.
Echte provincie
Vorig jaar zaten we in Zeer-Noord-Groningen. Hoewel het daar best leuk was ging
onze voorkeur dit jaar uit naar een echte provincie: Noord-Brabant. De jeugdcommissie had
een huis geregeld in Eersel. Dat ligt vlak bij Reusel, voor de echte liefhebber vooral
bekend van de Grasbaanspelen. Ja mensen, we hebben vroeger een grasbaan gehad! Er zijn nog
een aantal atleten die terugverlangen naar die tijd: trainen op een zachte ondergrond,
minder blessures en medailles winnen. Tjonge, wat een tijd was dat! Als je echt
geïnteresseerd bent, dan kan ik wel eens wat medailles meenemen, ik ben er maar wat trots
op …
Anyway, om wat zaken te regelen (inkopen) gingen er wat lieden eerder naar het
zuiden. Na het inkopen gingen deze personen wat eten in Eersel. We kwamen tot een
conclusie dat we geen speelkaarten hadden, dus gingen we daar in de speelgoedwinkel
ernaast naar op zoek. Helaas geen Dennis Bonamkaarten, wel een pak saaie. We moesten het
er maar mee doen. Hierna gingen we terug naar het huis.
Het huis
Het huis voelde nogal koud aan. Dat kwam waarschijnlijk door de tegels op de vloer,
het koude weer en het feit dat de kachels niet aan stonden. Alleen aan dat laatste konden
we wat doen, dus dat deden we dan ook maar. Al snel arriveerde de rest ook, zodat we de
kamers konden indelen. Maaike L had daar bepaalde ideeën over, maar omdat niemand die
begreep gingen we zelf maar een indeling maken.
Oorspronkelijk was er iets van een speurtocht gepland voor de vrijdagavond, maar de
jeugdcommissie had daar waarschijnlijk geen tijd meer voor, want we kwamen niet veel
verder dan het spelen van wat spelletjes. Dat was natuurlijk ook heel gezellig. Het bier
vloeide meer dan rijkelijk wat bij sommige spelletjes te merken was. Anderen speelden
gitaar of deden daar een poging toe (echt bekende nummers hebben we niet gehoord). De
avond kabbelde lekker voort, maar aan het einde, toen iedereen al dan niet openlijk aan
zijn of haar bed dacht, gingen de Ivo's en Rob kijken of er buiten het huis vertier te
vinden was. Ze hebben gezocht in Reusel, Turnhout en Tilburg maar kwamen enigszins
ontgoocheld thuis. Ze vergaten zelfs kabaal te maken!
Lekker fietsen
De volgende ochtend was het weer vroeg dag, want nu stonden er wel activiteiten op
het programma: eerst ontbijten en daarna fietsen. Het ontbijt liep wat uit en omdat we
lopend de fietsen moesten ophalen, moesten we zelfs gaan rennen om daar nog een beetje op
tijd te komen. Je zou zeggen: een atletiekvereniging, die mensen kunnen vast wel een
beetje hardlopen, maar dat viel even tegen. Het moet gezegd: de atleten die wel eens meer
dan 400 meter lopen konden het met gemak bolwerken, maar al die zogenaamde sprinters
liepen voor geen meter. De trainer zal teleurgesteld zijn, hoewel het misschien ook een
gevolg van de sprinttraining zou kunnen zijn.
Iets te laat kwamen we aan, maar we kregen toch onze fietsen. Jacco had zijn eigen
fiets meegenomen; hij was waarschijnlijk bang om een fiets te krijgen die niet zo lekker
zou trappen als zijn eigen. Het gevolg was, dat hij niet zo'n mooie Bikkel kreeg met het
geweldige Rapid Fire System! "Dat is heel handig, jullie hebben allemaal hetzelfde
systeem, dan hoef ik het maar één keer uit te leggen", aldus de verhuurder.
Vervolgens begon hij een verhaal te vertellen over het schakelen en dat het handig was om
lichter te fietsen wanneer je door de modder zou moeten. Tjonge, dat verhaal zou zelfs
Jacco kunnen vertellen!
Na de uitleg gingen we lekker fietsen. Het parcours was nogal eentonig: veel modder
en plassen water. Er waren geen hoogteverschillen, dus het was eigenlijk nogal saai. Toch
presteerden sommigen het om nog langzamer te fietsen dan een hardloper. "Ik heb ze
net ingehaald, ze komen zo", zei hij toen hij de wachtende groep passeerde. Afijn, 10
minuten later kwam de bezemwagen ook langs. Niet lang daarna gingen enkelen weer terug
naar het huis, de rest ging nog even verder. Weer iets later ging ook van die groep de
helft naar huis, de rest had zich nog niet genoeg uitgesloofd. Om één uur was iedereen
bij het huis en konden we wat eten. Het was bijna ongelofelijk, maar niemand was ernstig
gewond of geblesseerd geraakt! De schoenen waren wel vies geworden, de broek ook en
sommigen mensen waren zelfs gevallen, maar dat leidde niet tot kwetsuren.
Middagprogramma
Na het eten gingen we de fietsen weer terugbrengen en daar vond ook het
middagprogramma plaats. Frans, de man waar we al eerder mee kennis hadden gemaakt, had nu
ook zijn broer bij zich en deze verdeelde ons in twee groepen. We gingen diverse
indoorspelletjes spelen zoals klepelhangen (zo lang mogelijk hangen aan een stuk hout),
lopen over een stuk hout en het slaan van een spijker in een stuk hout (kopspijkeren).
Sommigen bleken over onvermoede talenten te beschikken: Denise heeft vroeger aan turnen
gedaan en blijkt nog steeds over een uitstekende balktechniek te beschikken, Hans is de
nieuwe Hamerslaan Meister en Seppo kon heel goed rennen met een elastiek aan zijn rug.
Uitreikingen
Na de spelletjes mochten we weer naar het huis lopen. Het begon nogal donker te
worden en we moesten door diverse bossages. Heel eng allemaal, want er liepen allerlei
enge mensen rond (een stuk of 20). Velen gingen een douche nemen, maar de kookploeg mocht
zich in de keuken gaan uitleven. Onder de bezielende leiding van voormalig legerkok
Vincent kregen we kleffe (ik bedoel witte) rijst met Chicken Tonight. Heerlijk was het. We
kregen zelfs een toetje!
Na het eten was het tijd voor The Annual Posermen Awards. Gedurende het seizoen
worden er al kleine prijzen verdeeld, maar die zijn slechts voor de eer. In dit weekend
werden de echte prijzen verdeeld. Al weken lang gonsden de wildste geruchten over wie
welke prijs zou winnen in welke categorie. Na een spannende televote en ge'sms gingen de
volgende mensen met de eer strijken:
Peter Blokker Award: Hans, voor zijn constante prestaties op de 400 meter. Niet
onvermeld mag de 2e plaats van Freek blijven, voor zijn ook behoorlijk
constante serie op de 200 meter.
Hans van de Ster Medaille: de
estafetteploeg van de B-junioren. Zij waren de torenhoge favorieten op de 4x200 meter bij
het NK, maar helaas lukte het ze niet om goed te wisselen. Iets minder tv kijken mensen!
Ook de estafetteploeg van de heren was genomineerd, maar viel net buiten de prijzen.
Ivo van der Horst Lintje: Jolice, voor
haar bijna record op de halve marathon. Het bleek, dat het parcours uiteindelijk toch een
paar meter te lang was.
Toernooi Toerist Trofee: Jacco. Zijn
voorsprong op de overige deelnemers was net zo groot als zijn achterstand bij het
onderdeel waarvoor hij deze trofee won: 3.85 meter bij het verspringen.
Atleet Van Het Jaar: Rob. Die gast is
echt goed, hij had dan ook maar liefst 5 clubrecords dit jaar. Goede runner-ups waren Rik
en Marijn, die ook tot grootse prestaties in staat bleken.
Rob won Het Witte Paard, een eeuwenoud beeld uit het Spaanse Andalucia. De rest won
een Breezer voor bewezen diensten.
Nagekomen bericht: Rob blijkt de beide voorbenen van het paard te hebben gebroken,
maar heeft beloofd deze er weer aan te lijmen. Mocht dat niet lukken, dan moet hij een
nieuwe proberen te bemachtigen in Andalucia en mag hij de komende 3 jaar niet meedingen
naar het felbegeerde Paard.
De rest van de avond
Na het eten en de afwas gingen we weer spelletjes of gitaar spelen. Het nieuw
aangevoerde bier vloeide weer rijkelijk (de vrijdag gekochte vier kratten waren nog
diezelfde avond op) en dat had zijn weerslag op het gedrag van diverse lieden alsmede op
hun stemvolume. In het westen niets nieuws dus (hoe zou dat in het Duits klinken? Eens
vragen aan Sophie …). Linda leerde de akkoorden van Hotel California en die heeft ze
de hele avond ten gehore gebracht. Op de Duitse TMF, de VIVA, hadden ze een soort van
karaoke programma. Bekende Duitse mensen gingen meezingen met videoclips en onderin stond
de tekst. Het laatste, afsluitende nummer was van de Duitse topband Modern Talking: Cherry
Lady! Jammer, dat Appie er niet was, hij was uit zijn dak gegaan (gingen wij dus maar in
zijn plaats).
Naarmate de avond vorderde steeg de spanning, want we zouden natuurlijk naar een
vette disco gaan. Normaliter naar een boerendisco, maar dit keer gingen we naar een soort
van Challenge in Reusel: de El Sombrero (bekend van eerdere Grasbaanspelen). Het parkeren
in de buurt was niet echt makkelijk, maar gelukkig stonden we allemaal in de buurt. Debby
had zelfs bij iemand aangebeld om een tijdelijke parkeervergunning te vragen. En ze kreeg
hem nog ook! Ze wil nog steeds niet zeggen wat ze daarvoor heeft moeten doen, maar de
geruchten gaan …
In de disco bleek het nogal druk te zijn en de muziek stond oorverdovend hard. Het
oudere deel van onze groep voelde zich er eigenlijk te goed voor (en misschien ook wel te
oud; eigenlijk voornamelijk het laatste) en enkelen gingen dan ook tijdig naar huis. De
jongeren, en de enkele oudere die niet wilde inzien dat hij/zij nogal uit de toon viel bij
de rest van het kleuterpubliek (relatief gezien, natuurlijk), bleven nog wat langer
plakken. Rob had bijna beet, maar de twee kipjes bleken bij elkaar opgeteld nog niet zijn
leeftijd te hebben en Roel viel blijkbaar op andere types. Uiteindelijk was ook nu
iedereen weer thuisgekomen, ook nu zonder echt veel lawaai te maken.
Sporten
De volgende ochtend was het weer vroeg dag (déjà vu). De meesten probeerden
gewoon wat langer te blijven liggen, maar sommigen gingen al om 8.45 uur hun bed uit. Dan
zou je verwachten dat ze een uur later het ontbijt hadden neergezet, maar nee hoor: ze
zaten tv te kijken!
Na het ontbijt gingen we nog wat spelletjes doen als voetbal, basketbal en
doelschieten. Enkele atleten voelden zich niet geroepen om mee te doen ("dit was niet
gepland", "het regent"; de redenen waren niet geheel duidelijk). Het
regende inmiddels lekker door, dus het basketballen met de gladde voetbal ging niet van
harte. De afsluitende estafette leek ook helemaal nergens meer op: iedereen had het wel
gehad, de schoenen en de rest van de kleding waren nat en vies en iedereen wilde naar
huis. Op een schappelijk tijdstip gingen we dan ook, om een uur of twee. Moe (maar
voldaan?) geraakten we thuis en konden we de rest van de avond apathisch op de bank
zitten.
Conclusies
We hebben weer een hoop geleerd dit weekend. Ook zijn we veel te weten gekomen.
Hieronder een kleine opsomming:
·
Het verbouwen van je eigen
huis is geen garantie voor het kunnen kopspijkeren. Een vaste hand helpt meer.
·
Bier gaat sneller op
wanneer je met meer mensen bent.
·
De (juiste) akkoorden van
Hotel California zijn als volgt:
couplet: Bm | F# | A | E | G | D | Em | F#
refrein: G | D | Em | Bm | G | D | Em | F#
·
Een spelletje is alleen een
spelletje als je niet wint of kunt winnen. Als je niet kunt winnen is het heel belangrijk
dat bepaalde andere mensen ook niet winnen.
·
Sommige ouderen worden nu
zelfs te oud voor het Oudere Jongeren Weekend.
|
 |
