Op werkbezoek naar Götzis: 25-28 mei 2007

Al doe je al jaren aan atletiek, het kan geen kwaad om zo nu en dan eens bij andere atleten te gaan kijken hoe zij wedstrijden doen. Seppo, Fabian, Ivo en Pim hadden daarom besloten om de jaarlijkse meerkamp in Götzis met een bezoek te vereren. Ook coach Ozzy en Simone gingen mee.

Dag 1: de reis
Seppo ging met het vliegtuig, uit macht der gewoonte waarschijnlijk. De rest ging met de auto, waarbij Ozzy en Simone samen gingen en Fabian, Ivo en Pim ook. Tot Mannheim ging de reis nog voorspoedig, maar daarna gooiden de vele files bij de even zovele Baustellen roet in het eten. 's Avonds om een uur of zeven kwamen we aan en konden we inchecken in het hotel. Seppo had een collega meegenomen: Kenneth. Zoals zijn naam al suggereert inderdaad een Zweed die uitstekend Nederlands spreekt.

's Avonds gingen we op zoek naar een gelegenheid waar we onze eerste schnipo (zie verklarende woordenlijst onderaan) buit konden maken. Dat lukte uitstekend in het Bier Lokal, of hoe die tent ook heette. Daarna maakten we kennis met Ulli, een soort-van-collega van Seppo en Kenneth. We raakten hem al snel weer kwijt na het halen van een ijsje. Later die avond vonden we hem weer terug en dronken nog een drankje met hem. Hij bestelde iets van witte wijn met bubbelwater (een soort krätzer) en dat wilden wij ook wel proberen. Kenneth bestelde het en wij wilden wel hetzelfde ("was er bestellt hat"). Helaas bestelde hij dus niet die wijn, maar Radler: een mix van drankjes. Hij koos voor bier met bronwater, dat kregen wij dus ongewild ook. Het was vrij smerig, maar ik ben geen bierdrinker. Fabian vond het wel lekker, maar hij komt dan ook oorspronkelijk uit Groot-Duitsland.

Na het bierdrinken liepen we terug naar het hotel. Fabian denkt overal en altijd de weg te kennen, maar nu vergiste hij zich: we liepen een parkeerplaats over, maar aan het einde stond een hek. We besloten er overheen te klimmen, teruglopen kostte teveel tijd. Met wat moeite, de soepele jaren liggen al enige tijd achter ons zullen we maar zeggen, klauterden we over het hek. Alleen Pim moest nog, maar opeens kwam er een man in een lokaal accent sprekend op ons af. We hoorden de woorden 'Klettergarten', maar wisten niet wat het betekende. Hij bedoelde, dat het hier geen speelplaats was. En waarom we over het hek klommen? "Wir kommen davond und wollen dahin", antwoordde Fabian. "Ich will darüber klimmen", deed Pim nog een duit in het zakje. Uiteindelijk deed hij gewoon het hek open en hoefde Pim niet te klimmen! Geschrokken, maar opgelucht over de goede afloop liepen de knaapjes terug naar het hotel, zonder verdere avonturen te beleven.

Dag 2: dag 1
Zaterdag was de dag waarop ons eigenlijke werkbezoek begon. Lekker op tijd vertrokken we naar de atletiekbaan in Götzis. We hadden tribuneplaatsen, dus we hadden een goed overzicht op de baan. Het begon met het voorstellen van de atleten, daarna begon de wedstrijd. Bij de heren deed de volledige wereldtop mee, bij de dames eigenlijk ook. Er waren wel Nederlandse dames, maar geen heren. We hadden onze speldjes meegenomen, gewoon voor de zekerheid: misschien stond de organisatie op een mannelijke Nederlandse deelnemer. Helaas, ze wilden geen gebruik maken van onze diensten.

De weersomstandigheden werden naarmate de ochtend vorderde steeds minder: de lucht betrok en het begon steeds harder te waaien. Het bleef gelukkig wel droog. De dames hadden daar veel last van bij het hoogspringen, maar ons deerde dat niet echt: we maakten vele foto's om de techniek goed in beeld te krijgen. De ene atlete staat wat vaker op de foto dan de andere, maar dat is echt alleen, omdat sommigen nou eenmaal beter sprongen dan anderen. Yvonne Wisse en Laurien Hoos hebben we bijvoorbeeld niet, maar de Canadese Jessica Zelinka en de Oekraïense Hanna Melnychenko wel, omdat ze zo'n mooie techniek hadden. Ook bleek dat de zanger van Iron Maiden, Bruce Dickinson, mee te doen. Om niet lastig gevallen te woorden door zijn vele fans had hij zich bij de dames ingeschreven onder de naam Olga Levenkova.

Het hoogspringen bij de heren was van een ongekend hoog niveau: 8 atleten over de 2.06 meter en 5 over de 2.09 meter. Eén atleet uit het Duitse Ulm verbeterde zijn PR van 1.88 meter tot 2.00 meter! Technisch bleken de atleten niet allemaal even fantastisch: de Kazach (zou dat kloppen?) Dmitry Karpov dribbelde elke poging tot een plakkertje op de baan, van dat punt maakte hij 4 passen en sprong uiteindelijk over 2.09 meter! De Wit-Rus Krauchanka maakte bij elke poging een salto, zowel tijdens als na de sprong. Hij sprong maar liefst 2.15 meter.

Na de eerste dag, waarin de favorieten bovenaan stonden (Brian Clay en Carolina Klüft), waren we te moe om 's avonds echt veel te doen. Uiteraard wel een schniposa (technisch gesproken was het een steak) gehaald en een ijsje na afloop. Ulli hadden we die dag trouwens niet zoveel gezien, hij zat bij de Carshow in Dornbirn, om zijn gepimpte Ford Mustang te showen. Fabian, Seppo, Kenneth en Pim gingen, voor het eten, eerst nog even naar Liechtenstein. Daarvoor heb je je paspoort nodig, maar Ozzy en Ivo waren die vergeten, dus zij mochten niet mee. Echt veel was er niet te beleven, maar we kunnen in ieder geval zeggen, dat we er zijn geweest en het stadion hebben gezien. Eigenlijk was het interessantste de Filipijnse IJsimport, gevestigd in hetzelfde kantoor als dure juweliersketens en banken.

Dag 3: dag 2
Zondag was de tweede dag. Na wederom een goed ontbijt namen we plaats op de tribune. Daar zat een man met een baard. Op zich niet iets bijzonders, maar Seppo vond dat hij een bekende kop had. Uiteindelijk wist hij het, nadat een hoop kinderen zijn handtekening hadden gevraagd: Guido Kratschmer, die nog het wereldrecord heeft gehad en Götzis drie keer heeft gewonnen in de jaren 80! Hij staat ook in het boek Atletiek op alle voorbeeldfoto's. Dit hinderde Ivo er niet van om hem weg te jagen, want hij zat op zijn plaats.

We hadden een goede plaats op de tribune met de horden voor de heren en daarna het verspringen voor de dames op het programma. Hierna gingen de heren discussen. De B-groep deed dat buiten het stadion op een knollenveld. De discuskooi was ook niet echt professioneel, waarschijnlijk voldeed het niet eens aan de vereisten. Hier wierpen dan ook de mindere goden, zo rond de 35 meter. Je kon ze wel van zeer dichtbij naderen en als je ze niet liet schrikken zelfs op de foto zetten!

In het stadion was Brian Clay bezig met een goede meerkamp. Bij het ingooien wierp hij de discus al over de 50 meter, maar nu ging het helemaal mis: een matige 36.14 meter en twee ongeldige pogingen (van over de 50 meter) deden hem duikelen in het klassement. De Wit-Rus Krauchanka haalde zijn zoveelste PR en klom omhoog. Roman Sebrle, 5-voudig winnaar, bleef ook bovenin meestrijden.

Bij de dames wierp Yvonne Wisse een PR met speerwerpen, maar dat kon niet verhinderen dat ze achterin het klassement eindigde. Over Laurien Hoos kan ik niets melden, omdat ik niet op haar gelet heb (daar was ook eigenlijk niet echt veel reden toe). Karin Ruckstuhl leverde een solide meerkamp af, maar vooral bij het hoogspringen liet ze veel punten liggen. Haar verspringen was wel goed, zodat ze toch nog wat klom in het klassement. Klüft stond vanaf het begin op kop, maar Ludmilla Blonska was haar zeer dicht genaderd. De afsluitende 800 meter zou bepalen wie er zou winnen. Uiteindelijk bleek Klüft toch te sterk, maar Blonska werd met een nieuw PR knap tweede. Ruckstuhl werd 6e, Hoos 14e en Wisse 23e. Opvallend was, dat er niemand was uitgevallen bij de dames. Ook was er geen enkele valse start, zowel bij de dames als bij de heren.

Bij de heren stond na 9 onderdelen zeer verrassend de Wit-Rus Krauchanka tweede, vlak achter Clay. Hij had na 9 onderdelen al meer punten dan zijn PR op de tienkamp! Iedereen was verrast, maar Gijs had dit vantevoren al voorspeld: "Hou die Krauchanka in de gaten!" De afsluitende 1500 meter is niet het domein van Clay, dus de verwachting was, dat Krauchanka zou winnen. En inderdaad: hij werd derde in de race, ruim voor Clay en Sebrle en won dus de wedstrijd. Sebrle werd tweede en Clay derde.

Bonte avond
Deze sensationele wedstrijd deed ons verlangen naar een schnibro of een schniposabi, maar we gingen toch maar weg om nog even een ritje met de kabelbaan naar een berg te maken. Daar gingen de fanatiekste figuren nog een rondje hardlopen, althans voor zover ze de berg omhoog kwamen. Daarna alsnog een schnipo'tje en weer terug naar het hotel om te slapen.

De volgende ochtend was het tijd om weer op huis aan te gaan. Ozzy en Simone gingen nog een paar dagen kamperen, Seppo en Kenneth gingen weer met de trein naar Zürich om van daar met het vliegtuig naar huis te vliegen en de rest ging in de stromende regen naar huis.

Interessante gegevens
- Er waren veel fotografen met enorm professionele apparatuur. En wat denk je? Ze waren gewoon vaak precies op tijd! Dat zie je dus echt niet vaak. Zo'n fototoestel maakt de foto's toch net wat sneller en scherper dan die van ons ...
 - Er was een aantal dames die, zeg maar gerust, best wel slank waren. Zij, en dat zie je echt niet vaak, konden toch best goed atteletieken!
 - Een bak friet voor het speerwerpen en een liter bier na afloop doet wonderen voor de zevenkamp: de Zwitserse Linda Züblin haalde er in ieder geval de limiet voor het WK voor!
- Als je negen onderdelen doet, dan kun je de laatste ronde op de 1500 meter ook wel uitlopen. Echter niet Dmitry Karpov uit Kazachstan. Laat Borat het maar niet horen!
- Voor het hoogspringen heb je geen lange aanloop nodig: Krauchanka sprong uit 6-pas (zonder dribbel vooraf) 2.15m en Karpov sprong 2.09m uit 4-pas, voorafgegaan door een aantal dronkemans passen die elke poging anders waren.
- Ludmilla Blonska bleek toch niet op zoek te zijn naar een verblijfsvergunning. Volgens Gijs is ze getrouwd en heeft ze een kind. Dit weet hij, omdat hij het hele gezin al twee keer door Amsterdam geeft rondgeleid, inclusief de Wallen. En Gijs heeft altijd gelijk, zie zijn tip over Krauchanka!
- Fabian zocht enorm en vond de aandacht met zijn Ultra Mehrkampf t-shirt. Zelfs Guido Kratschmer en zijn vrouw waren onder de indruk: "Völlig Wahnsin!"
Conclusie
Al met al was het een interessant evenement: veel, zo niet alle, wereldtoppers waren aanwezig en doordat je dicht bij de onderdelen kon komen kon je alles goed volgen. Het voordeel ten opzichte van een 'normale' wedstrijd is, dat je alle onderdelen kunt volgen, omdat er bijna niets tegelijk gebeurt; alleen soms een dames- en een herenonderdeel. Daarnaast is de wedstrijd leuk om te volgen, omdat de atleten niet alleen per onderdeel tegen elkaar strijden, maar ook in het klassement. Zo ontstaat op alle fronten een strijd die leuk is om te volgen. Het aanbevelen waard!

De officiële website met alle uitslagen
Verklarende woordenlijst
schnipo: schnitzel met pommes
schniposa: schnitzel met pommes en salat
schnibro: schnitzel met brood
schniposabi: schnitzel met pommes, salat en bier