Trainingskamp voor de Posermen
Iedere zichzelf respecterende atleet gaat tegenwoordig op trainingskamp. Bij sommigen betaalt een sponsor de kosten, anderen moeten een website maken met daarop enkele ‘artistieke’ foto’s. De Posermen moeten het helemaal zelf betalen en omdat ieder jaar Portugal ook gaat vervelen had Ivo R. dit jaar bedacht om een weekendje in Groningen te organiseren. Ver weg van de bewoonde wereld, want enkele atleten hebben nog wel eens moeite om zich een beetje in te houden, niet alleen verbaal. Zelf kon hij helaas niet mee, omdat hij moest skiën.

Hoewel het vakantie was ging bijna iedereen ’s avonds pas naar het noorden. Enkelen gingen echter eerder, nl. Fabian, Jacco, Rob en de Pivo’s. We dachten, dat het handig was om via Lelijkstad en Heerenveen te rijden, maar dat viel toch een beetje tegen. We kwamen er natuurlijk wel, het duurde alleen even. Omdat we met 2 auto’s reden wat het natuurlijk handig om elkaar te kunnen bereiken. Ivo H (bekend van nummers als “Doe toch niet zo raar” over zinloos gebel) had daarom een mobieltje gekocht. Om de drie minuten checkte hij zijn bereik en vergeleek het met het bereik van de mobiel van Fabian. Via boer Akker en zo kwamen we uiteindelijk aan. De hostess wilde meteen geld zien, maar dat hadden we natuurlijk niet bij ons. Ons voorstel om het de volgende ochtend om een uur of 9 te brengen keurde ze niet helemaal goed, iets later mocht ook wel. Vooruit dan maar. Het bereik was niet echt geweldig, maar nog net genoeg om te kunnen bellen, als je iets te bespreken zou hebben natuurlijk.

Biertje halen
We hadden de opdracht meegekregen om iets te drinken te gaan halen. In Anjum bij de plaatselijke supermarkt bleken ze bier te verkopen. Vijf kratjes moest wel genoeg zijn plus nog wat wodka. Alles goed en wel, maar eenmaal buiten bleek, dat als je drie kratten Grolsch haalde je er maar twee hoefde te betalen! “We moeten 2 kratjes terugbrengen en ruilen voor dat Grolsch, man!”, riep Jacco. “Doe dan”, riep een deel van Eiland 8 (die andere haalde geld bij een bank annex woonhuis (dat hadden ze daar in het noorden wel meer: combinaties van huizen en banken, winkels, autobedrijven)). Zoals altijd had Jacco alleen maar een grote bek achter het hek en moesten Rob en Ivo het bier gaan ruilen. Later bleek natuurlijk dat niemand op Grolsch zat te wachten. “Vind je het zelf wel lekker, Rob?”, vroegen we nog. “Natuurlijk niet, het is niet te zuipen, maar als het gratis is, dan moet het gewoon mee”, aldus een enigszins aangeschoten Mister Amstel.

Triple T
Na deze avonturen gingen we naar Dokkum, want we moesten wat gaan eten. Nadat Rob Ivo’s jas had gesloopt gingen we bij een Chinees naar binnen. Daar hadden ze namelijk een lopend buffet voor een schappelijke prijs. Daar bleek je echter voor te moeten reserveren. We namen daarom maar wat anders. We dachten de ober nog even te dollen door, op het moment dat alles gebracht was te zeggen “doe toch maar dat lopend buffet”, maar hij diende ons meteen van repliek: “Ik wil het best op een andere tafel zetten”. Het duurde een paar seconden, maar toen snapten we hem!
Onderwijl had Ivo een nieuwe bijnaam voor Jacco bedacht: Tony de Turk. Pim voegde daar nog Tamil aan toe, hetgeen resulteerde in Tony de Tamil Turk, kortweg Triple T. Of Jacco dat echt leuk vond deed uiteraard niet ter zake.
We gingen weer terug en gingen zitten wachten op de rest van de Posermen.

Dennis Bonam’s andere hobby
In het huisje bleek geen tv en geen cd-speler te zijn, dus moesten we ons zelf zien te vermaken. Voor de meesten van ons is dat erg lastig. We konden ook geen spel kaarten vinden om te gaan assholen, maar gelukkig had Rob een spel kaarten mee. En wat voor een! De voorkant zei het al: “With BIG cocks” en daar was geen woord van gelogen! Triple T ging helemaal uit zijn dak en was enorm onder de indruk en eigenlijk voelde hij zich een beetje nietig. Vooral dat jongetje dat wel erg veel op Dennis Bonam leek had een leuter om U tegen te zeggen. Tot over zijn knieën! We bespraken de voor- (“je hoeft niet meer te wachten bij de toiletten, maar je blijft gewoon buiten staan en hangt hem bij iemand over zijn schouder”) en nadelen (“als je je met vastgoedzaken bezighoudt op het toilet, dan zit je met je l*l in je eigen sch**t te roeren”) en kwamen tot de conclusie dat de nadelen zwaarder wogen dan de voordelen. Op dat moment kwamen de eerste andere Posermen aanzetten. Tot verrassing van velen was Eric een keertje niet als laatste. Deze keer was het Rik, die intussen ook een reputatie aan het opbouwen is om steevast verkeerd te rijden (althans als Daniëlle kaarlezer is, maar dat kan ook toeval zijn). Uiteindelijk kwam iedereen aan, een beetje luidruchtig tot irritatie van de eigenaar van het huis.

De eerste avond
Nadat iedereen elkaar begroet had, iedereen een slaapplaats had uitgezocht, Ivo zijn mobieltje in de lader had gedaan (en naar huis gebeld te hebben voor de uitslag van VVV-Haarlem) en Jacco weer een beetje was bijgekomen van Dennis B ging iedereen zuipen en vreten. Zoals bekend kan niet iedereen tegen drank en na een tijdje was het overal reuze gezellig. Als je daar dan ook nog een hoop suiker bij eet, dan weet je helemaal wat er gebeurt: overdreven uitgelatenheid van sommigen, ook wel manisch genoemd. Gelukkig is dat beter dan dat je agressief wordt, maar voor enkelen werd toch wel een hoop duidelijk. Aan het einde, toen iedereen zo’n beetje naar bed wilde, gingen Rob, Ivo en chauffeur Eric nog naar een café, ergens in de buurt. Wat zich daar heeft afgespeeld weet de schrijver dezes niet (ze wisten het zelf ook niet echt, want die Friezen zijn echt niet te verstaan), maar ik weet wel, dat ze erg luidruchtig thuiskwamen.

Activiteiten
Na het ontbijt gingen we met zijn allen ergens iets doen. Het was bij sommigen niet helemaal duidelijk waar we heen moesten, die kwamen dus wat later. Fabian vroeg ergens in het dorp aan een oude man of hij wist waar we moesten zijn. “Ik weet het ook allemaal niet hoor. Ik kom uit Amsterdam en het is hier één grote doolhof”, antwoordde hij in plat Amsterdams. Uiteindelijk vonden we het en konden we beginnen.
De organisator slede voor om eerst te gaan boogschieten en daarna te gaan kanoën, omdat de sloten nog waren bevroren. We zaten namelijk in Noord-Groningen en daar was het HEEL KOUD! Dat vonden we best en dus gingen we boogschieten. Na wat inschieten gingen we voor het eggie en uiteraard ging het strijd tussen Rob en Triple T, althans op het geluid afgaand dat ze voortbrachten. Andere teams waren veel beter, maar dat ontging hen volledig. Freek was lekker aan het oefenen op baan 6, terwijl anderen hun pijlen haalden. Levensgevaarlijk met zijn techniek man!
Na een paar broodjes te hebben gegeten en over de omgeving te hebben geklaagd (behalve Sop, die vond het wel wat hebben) gingen we varen. Het was nog steeds koud en velen trokken hun regenpak aan, uit angst nat te worden. Er was één grote boot voor 6 personen, één voor drie, veel voor twee en een paar voor 1 persoon. We voeren tussen de uitgestrekte weilanden met wind mee. De kou viel mee en na een tijdje kwamen we bij een punt waar we er uit mochten. Enkelen hoopten, dat het nu was afgelopen en we weer terug mochten wandelen. Niets daarvan! We gingen vlotten bouwen en de vier jongsten (Kyra, Sophie, Jolice en Elvira) mochten gaan kiezen. Voor bepaalde lieden was het een flashback naar gym op school (altijd als laatste gekozen worden) en voor anderen ook, maar dan andersom (vroeger als eerste en nu als laatste). Het doel was om een vlot te bouwen en wie als eerste in het water lag (de vlot, de mensen erop) had gewonnen. De groep van Kyra had natuurlijk gewonnen, ondanks dat Thijs hun sjorbanden had gejat. Die hadden we toch niet nodig! Na een tijdje varen met de vlot moesten we als team over twee touwen heen, die over het water gespannen stonden. Het eerste team (met Fabian en verder weet ik niet) was het snelste. Het tweede team had één persoon meer dan de andere, dus eentje hoefde niet. Pim greep die kans aan om aan de kant te blijven (watje!), ondanks dat Roel eigenlijk ook niet wilde/durfde. Iedereen hield zijn hart vast toen Eric ging, hij heeft namelijk een bepaalde reputatie. Het duurde heel lang voor hij erover was, maar uiteindelijk lukte het wel! Rik speelde nog even met zijn leven, door Rob in het water proberen te laten vallen. Dat lukte niet, maar Rik werd even gewaarschuwd door Rob.
De vlotten werden weer teruggevaren en daarna gingen we met de kano’s weer terug. Ondanks de tegenwind leek het vlotter te gaan dan heen. Iedereen was er, op de drie persoonsboot na. Roel, Sophie en Jolice waren nergens te bekennen. Ons vermoeden bleek waar: ze waren in het water gevallen! Ze gingen in de boot staat om hem recht te houden, alledrie aan dezelfde kant en toen lagen ze natuurlijk kopje onder. Gelukkig maar, want een weekend zonder ongelukken is bij de Posermen niet mogelijk. Ze zagen eruit als drie verzopen katjes!

De rest van de dag
Thuisgekomen gingen diverse mensen douchen en coach Ozzy kwam ook nog even langs. Het duurde nog even voor de konden eten en iedereen zat er volledig doorheen (ik wel in ieder geval). Debby wilde de Rubick’s Kubus leren en Pivo probeerde haar dat uit te leggen. Ondanks dat ze heel goed in wiskunde is, is haar ruimtelijk inzicht is toch wat minder. Christianne wijtte het feit, dat het niet zo goed ging aan de didactische vaardigheden van de deze of gene, de waarheid lag ongetwijfeld ergens tussenin.
Ozzy kwam eten met zijn Zweedse vriendin Lena. Stamkok Vincent had weer een lekkere maaltijd gekookt en het feit, dat velen later buikpijn hadden lag uiteraard niet aan het eten, maar aan de weerbaarheid van de atleten zelf. Linda ging in ieder geval niet mee naar de disco in Dokkum.
Toen we daar binnenkwamen stond er niemand op de dansvloer, maar aangezien ze binnen 10 tellen Michael Jackson met Billy Jean draaiden stonden vele AVH’ers al te swingen. Na een half uurtje stonden er nog steeds alleen atleten te dansen en alle lokalo’s stonden met open mond toe te kijken. Op die drie Roemeense meisjes na dan, die dansten ook lekker mee. Daarna begon het alweer redelijk gênant te worden: eerst werd er in een kringetje gesprongen (niet eens op Marco Borsato!) en daarna op het Bananenlied werd de polonaise ingezet. Kyra begreep precies wat ze moest doen en met zo’n Roemeense achter zich aan, en uiteraard daarachter de rest van ons, ging ze het café rond. De boeren en -innen stonden nog steeds te kijken met een blik ‘wat zijn die gasten aan het doen’, maar toch waagden steeds meer lokalen zich op de dansvloer. Vooral ShaKyra trok veel aandacht met haar heupbewegingen. Halverwege kwam onze standaardgrap weer: iemand jarig verklaren en dit aan de dj vertellen. Deze avond werd Ozzy 50 (“50?! Echt waar?”, zei de dj tegen Ivo, die het geregeld had. De dj kon zich niet voorstellen dat iemand van 50 naar zo’n disco gaat, en terecht). Hij wist van niets, maar we hebben natuurlijk wel in een kringetje om hem heen gedanst.
Na een paar uur ging de helft naar huis (Elvira, Thijs en Brain waren al snel weg, ze vonden het er niet zo leuk). De andere helft wachtte op Metallica. Toen die kwam (Enter Sandman) en ze begonnen te springen werd de muziek na een minuut uitgezet met de woorden: “Als het zo moet, dan gaat hij weer uit”. Dat was meteen het teken om ook op te zouten. Uiteindelijk lag iedereen er om een uur of drie wel in, de ene wat luidruchtiger dan de andere.

De laatste dag
De volgende ochtend gingen we lekker ontbijten met een gebakken eitje, made by Vincent. Het was weer heerlijk en ook nu gold weer: het feit, dat velen pijn in hun buik hadden na het ontbijt lag echt niet aan de kookkunsten van Vincent. We gingen op een grasveld diverse spelletjes doen. Ivo, Rob, Jacco en Pim moesten teams kiezen hetgeen best lukte. Er waren 3 spelletjes (estafette, voetballen en roofballen) die iedereen tegen elkaar moest doen. Team 4 bestond uit lopers en Simone en die wonnen dan ook twee keer achter elkaar de estafette. Halverwege zat iedereen er volledig doorheen en werd het programma ingekort. Linda en Hans gingen zelfs naar huis! Het touwtrekken werd een formaliteit: iedereen liet het team van Jacco winnen, om de sfeer in zijn team niet nog meer te verpesten (ze hadden die andere spelletjes ook al verloren).
Het werd tijd om de spullen in te gaan pakken en naar huis te gaan. Aanvankelijk wilde niemand met Eric mee, maar uiteindelijk gingen Kyra en Jody met hem mee. We dachten hem snel in te halen, maar eigenlijk hebben we hem helemaal niet gezien! Dat betekent, dat hij of hard gereden heeft of dat hij ergens voor de Afsluitdijk al verkeerd reed (normaal gesproken rijd alleen Rik fout en Eric alleen maar langzaam).

Conclusies
Aan het einde van zo’n gezellig weekeinde kun je een hoop conclusies trekken. Veel dingen werden weer eens bevestigt, van andere werd het vermoeden bevestigd. Ook leerden we nieuwe dingen (er waren tenslotte nieuwe mensen mee). Al met al was het weer de moeite waard, ook al dacht ik er gisteravond en vanochtend vroeg heel anders over. Volgend jaar gewoon weer, nu graag in een bewoond deel van dit land en degene die het regelt moet dan ook mee!

Hieronder de meest opvallende dingen van het afgelopen weekeinde:
·    Jacco was zo graag zo stoer geweest, dat hij op Eiland 8 zou mogen wonen, maar het ontbreekt hem nog aan de nodige finesse en dus moet hij het doen met eiland 3; het lijkt op een 8 maar is het niet. Daarnaast is zijn bijnaam gewijzigd in Triple T.
·    Maaike D hoeft blijkbaar niet altijd in actie te komen als dokter, want voor het eerst zijn er geen echte (fysieke) gewonden gevallen.
·    Ozzy heeft zijn prioriteiten wat meer verplaatst van AVH naar zijn eigen leven.
·    Ivo H heeft al zijn principes overboord gegooid en een mobiel gekocht! Wel leuk natuurlijk, dat het geen Nokia is, maar een Zweedse Sony Ericson.
·    Thijs ontbreekt het inzicht om de kubus te maken (eigen woorden) en ook Debby heeft nog veel werk voor de boeg.
·    Kyra heet vanaf nu ShaKyra, gezien haar rubberen lichaam.

Als je naam hier niet boven staat heb je te weinig gedaan om echt op te vallen. Volgend jaar ongetwijfeld weer een kans.