Trainingsstage Finland, 28 t/m 31 oktober 2004

Na een lang en slopend seizoen is het altijd heerlijk om van een welverdiende rustmaand te genieten. Die maand is oktober, maar als je op de baan kijkt, dan zie je nog steeds atleten die volle bak doortrainen. De meer gelauwerde atleten nemen natuurlijk rust. Als voorbereiding op het nieuwe seizoen gingen we (Fabian, Seppo, Ivo, Pim en niet-Posermen Ender) op trainingsstage naar Finland, van donderdag 28 tot en met zondag 31 oktober.

Schiphol
Het boeken van de vluchten was niet geheel probleemloos verlopen (vliegtuigmaatschappij V-Bird ging failliet), maar uiteindelijk hadden we bij de KLM tickets bemachtigd. Op Schiphol gingen we inchecken, maar Ender bleek er nog niet te zijn: normaal gesproken doet hij van deur tot deur 15 minuten om er te komen, maar door een stroomstoring zat hij vast in de Schipholtunnel. Wij gingen alvast inchecken. De mevrouw achter de balie vertelde heel vriendelijk, dat als Ender niet snel zou verschijnen, dat hij dan alle registers zou moeten opentrekken om alsnog in Helsinki te komen. We zaten nog even in spanning en het leek dat hij nu 2x achter het net zou vissen met nutteloze tickets, maar gelukkig kwam hij net op tijd aan op Schiphol. Hij heeft wel zijn charmes moeten aanspreken, but there's more where that came from!

Op het vliegveld in Helsinki gingen we eerst een auto huren. Normale Hollanders kijken waar dat het goedkoopst is, maar wij gingen naar de balie met de aardigste mevrouw (waar mij met onze charmes de meeste korting konden krijgen). Helaas was de auto niet echt geweldig, een VW Golf stationwagon. Pas bij  5500 toeren begon hij een beetje te rijden en had hij de meeste koppel (voor de autonerds onder u).

Eerst gingen we naar Helsinki om wat rond te kijken naar de plaatselijke cultuur (een kerkje hier, de universiteitsbibliotheek daar) en daarna naar de sportzaak om te kijken naar spullen voor onze trainingsstage. Helaas lukte dat niet helemaal, maar het was pas de eerste dag. Na twee uur gingen we naar de plaats van bestemming, Kirkkonumi, om wat boodschappen te doen.


IJshockey
's Avonds gingen we, na een bezoek aan een plaatselijke hamburgerrestaurant, naar een ijshockeywedstrijd tussen Salamat en Vaanta. De thuisploeg, onze favorieten Salamat, hadden thuis alles gewonnen en ook deze wedstrijd eindigde met 2-1 in een overwinning. Het coolste was, dat er een aankondiging stond van een wedstrijd aanstaande zaterdag tegen Hollanti, het nationale team van Nederland dus! Daar moesten we ook zeker heen. Na afloop ging we het vieren in het plaatselijke Rock 'n Roll café. Echt spannend was het er niet, we werden alleen even lastig gevallen door een kerel wiens zus iets met een Hollander had. Verder had die gast niets te melden, want hij was nogal bezopen.

Trainingsdag 1
Vrijdagochtend gingen we op weg voor de eerste training. Een rondje om het dichtbij gelegen meer stond op het programma. Het was prachtig weer, maar toch was het parcours een ietwat drassig. In het begin werden de schoenen modderig, maar halverwege trapten we steeds vaker in een plas water. Het voordeel daarvan was, dat onze schoenen weer lekker schoon werden. Het parcours was niet helemaal goed aangegeven, in ieder geval raakten we halverwege van het pad af. Ach, zo zie je nog eens wat. Het was redelijk koud geweest die nacht en omdat de zon begon te schijnen hing er een soort van waas over het water. Schitterend!! Helaas geen fototoestel mee, want er moest keihard getraind worden.

Na de training gingen we nog even naar Helsinki om wat rond te kijken. Uiteraard even langs de cd-shop en de sportwinkel. Seppo kocht nieuwe zaalschoenen en Pim bijna nieuwe spikes, maar ze waren net te groot. Verder natuurlijk nog even wat naar souvenirs gekeken (al kun je die niet allemaal zo makkelijk mee naar Nederland krijgen), kalenders en een poster van Finland. Dat laatste lukte helaas niet. Wel kwamen we drie authentieke Finse heksen tegen, dus daar hebben we maar een foto van gemaakt. Misschien kunnen we daar een poster van maken!

Hakkûh in Lohja
's Avonds zouden we eerst naar een concertje gaan in een kroeg, maar het dorp zag er niet uit alsof het er erg spannend zou gaan worden. Daarom gingen we maar verder naar het dorp Lohja. Daar stond ook een disco, dus het plan was om eerst wat te gaan eten en daarna daar heen. Na de plaatselijke pizza gingen we nog even een ijsje halen bij de MacDonalds. Onderweg nog even wat geld gepind. De pinautomaat stond naast een kruising met stoplichten voor o.a. de voetgangers. Hij was slecht-zienden-vriendelijk, dus bij rood was er een piepgeluid met lange pauzes. Echter, toen het groen werd begon het stoplicht razendsnel te tikken en opeens stond Fabian daar te housen! Hij leek op Hakkûh Hans toen hij voor het eerst in de Capri kwam! Het stoplicht ging weer op rood (even een mellow nummertje tussendoor), daarna weer op groen en toen stonden we alle vijf te stuiteren! Het was een enorm cool gezicht, zo dachten we, de voorbijgangers keken ons in ieder geval erg raar aan. Nadat we uitgestuiterd waren gingen we naar de Mac. Toen we er bijna waren kwamen er opeens drie Finse schonen vlak voor ons lopen. Het was duidelijk dat die ook naar de disco gingen, dus liepen we er even achteraan (om te kijken waar de disco precies was natuurlijk). Daarna eerst even naar de Mac voor het reeds eerder aangegeven ijsje. Ivo begon zoals altijd eerst in het Fins (viisi McFlurry Lakku). Het meisje achter de balie ging meteen, om hem te dissen, in het Fins terugpraten, dus moest hij in het Engels verder. Vervolgens gingen we naar auto om de fles wodka te legen. Fabian dronk het meeste, maar halverwege stopten we maar, morgen moesten we tenslotte ook nog.

Belegen kipjes
Vol goede moed van de wodka gingen we naar de disco. Echt druk was het er niet, maar 'onze' Finse schonen waren er wel. Het voordeel van deze tent was, dat er aan de muren spiegels hingen, zodat je altijd een goed uitzicht kon creëren. Thuis hadden we, door een paar potjes te Assholen, al bepaald wie de eerste keus had. Ivo won voor Ender (maar die is getrouwd). Hij had zijn zinnen gezet op het meisje met het rode truitje en Fabian op die met het luipaardjurkje. Naarmate de avond vorderde werd het niveau steeds hoger, maar het duurde nog redelijk lang voor er mensen op de dansvloer verschenen. Toen waren ook wij niet meer te houden. Bij Fabian ging er steeds meer bier naar binnen (al ontkent hij dat nog steeds), dus zijn blik werd troebeler. Dat merkte je vooral naarmate de avond vorderde en de jonge kipjes plaats maakten voor wat meer belegen braadkippen. Fabian danste dat het een lieve lust was, tot genoegen van de dames. Toch moesten we hem meenemen om te voorkomen dat het nog gênanter werd. Al met al was het een zeer geslaagde avond, ook al gingen de dames van onze keuze er met iemand anders vandoor. Waarschijnlijk waren ze te dronken om onze technieken op waarde te schatten.

Trainingsdag 2
De volgende ochtend moest er natuurlijk weer hardgelopen worden. Aangezien we ook nog even bij Seppo's opa langs zouden gaan, besloten we om eerst naar het zwembad te hardlopen, daar te douchen en in de sauna te gaan zitten en daarna naar opa. Het was er erg gezellig, maar we moest op tijd weer terug om wederom naar het ijshockey te gaan. Vooraf hadden we het idee opgevat om te proberen om de dj Andre Hazes te laten draaien wanneer Nederland zou scoren (echt dronken waren we op dat moment niet, maar wel lekker los). We kwamen net na het begin aan, dus we moesten wachten tot het einde van de eerste periode. Nederland leidde met 2-1, maar bij 'onze' goals klonk geen muziek. In de rust vroegen we aan de dj of hij wat kon draaien als Nederland zou scoren. Hij zou wel even kijken. Na een paar minuten scoorde Nederland de 3-1 en wat schalde er door de boxen? "Wij houden van Oranje" van Hazes!! De spelers op het veld en op de bank moesten erom lachen, wij zongen gezellig mee. Uiteindelijk werd het 5-4 voor Nederland, dus we hebben drie keer kunnen zingen. De materiaalman en de teambegeleider vonden het ook leuk, zo zeiden ze.

The Club
Na de wedstrijd gingen we wat eten, daarna wat moed indrinken (de fles wodka was nu leeg) en op weg naar de grote stad. We gingen naar The Club, waar we afgelopen zomer fantastische momenten hebben beleefd. Het kan natuurlijk alleen maar tegenvallen wanneer je op zoek gaat naar dezelfde ervaringen. Dat merkten we in de zomer al bij het tweede bezoek. Deze avond was op zich wel leuk, maar kon bij lange na niet tippen aan het eerste bezoek. Na afloop kwamen we allemaal tot deze conclusie, dus de volgende keer moeten we naar iets anders op zoek. De boerendisco van Lohja was uiteindelijk leuker. We waren eigenlijk veel te oud voor The Club en er was ook nog eens een mannenoverschot (maar dat kwam echt niet alleen door ons!).

Op de terugweg naar huis hadden we nog even het bord met daarop de aankondiging van de ijshockeywedstrijd uit de grond gehaald en in de auto geladen. Tien seconden later reed er een politiewagen voorbij. In the nick of time dus! Seppo weet nog niet wat hij met dat bord moet gaan doen, maar voorlopig staat het heel mooi bij het behang in de gang. Hopelijk vinden zijn ouders dat ook.

Zondag was onze laatste dag. Wat ontbijten, opruimen en opzouten. Precies op tijd, want het weer werd er niet beter op: 0 graden en wat regen. Gelukkig hadden wij drie droge dagen gehad, dat scheelt een hoop wanneer je door het centrum van Helsinki doolt op zoek naar souvenirs, sportkleding, posters en/of Finse schonen.

Conclusie
We kunnen concluderen, dat een trainingsstage naar Helsinki zeker de moeite waard is. Je kunt er goed trainen en ook 's avonds kun je je er opperbest vermaken. Finland is niet voor niets een atletiekland bij uitstek!