Verslag Trainingsstage hulptrainers 30 april t/m 4  mei 2008
Door Ivo van der Horst aka Moby

Daar waar de atleten van enig niveau, waarbij “enig” zelf is in te vullen naar kwaliteit, op trainignsstage gaan, besloten de hulptrainers van AVH dit jaar ook op trainigskamp te gaan. FE en Ivo, weliswaar al enige tijd niet meer gesignaleerd op de baan maar voor deze kwestie voor het gemak maar even hulptrainer genoemd, reisden in gezelschap van SP (ook wel bekend als voormalig atleet), Ender (eeuwig optimist en net terug van een poker-trainingskamp bij een sekte in India) en Edward (de broer van Ender) naar het land van de 1.000 meren.

Omdat Koninginnedag en Hemelvaart dit jaar achter elkaar vielen, was de datum voor de reis snel besloten. Niet geheel toevallig stond op 30 april tevens het fameuze Vappu op het programma: een uitstekende gelegenheid om het nuttige met het aangename te combineren. Immers, de trainingsboog kan niet altijd gespannen staan, ontspanning is ook een goede training.

We kwamen dinsdagavond 29 april laat aan, na het ophalen van de huurauto werd direct het huis in Kirkkonummi opgezocht. De auto van dienst was een Oranje Dodge Caliber: het ziet er Amerikaans uit en hij trok inderdaad net zo snel op als een gemiddelde Amerikaans met enig overgewicht. Een koppelmonster kon de auto niet genoemd worden.

De eerste volledige dag begon uitermate zonnig. Tijd voor het eerste onderdeel van het trainingskampt: zwemmen. De korte wandeling naar het bekende meer van Kirkkonummi was prettig, en niet al te zwaar om te beginnen. De temperatuur klom al snel op naar ongeveer 20 graden, de lucht was blauw: perfecte omstandigheden om te zwemmen dus. Helaas werkte de watertemperatuur niet helemaal mee, met zo’n 10 graden (boven nul, dat wel) vonden de echter hulptrainers (FE en Ivo) het net even te koud. Ender ging uiteraard kopje onder, net als SP. Het was ze aan te zien dat het water erg koud was.

Toen was het tijd om te doen waarvoor we kwamen: Vappu!!!! Het traditionele einde van het schooljaar (of zoiets). Iedereen die eindexamen heeft gedaan en/of het eerste haar van zijn studie heeft afgerond (voldoende studiepunten niet vereist) gaat de straat op met zijn Kapitein Iglo-hoedje en zet het op een ongebreideld zuipen. Daarin lag ‘em juist de trainingsstage van de hulptrainers: ervoor zorgen dat ze niet meer na 1 biertje volkomen lam zijn en louter onzin uitkramen.

De straten van Helsinki waren afgeladen met mensen van alle leeftijden. Ze hadden twee dingen gemeen: het witte hoedje en het feit dat ze al redelijk beschonken waren. Omdat wij Nederlanders vinden dat buitenlanders zich moeten aanpassen in Nederland, besloten wij ons direct aan te passen aan de Finse cultuur: drinken op straat en daarbij zo dronken mogelijk overkomen, of je het nou bent of niet. Dit laatste is een specialiteit die niet iedereen zomaar even onder de knie krijgt, daarvoor moet wel worden getraind. Ivo heeft reeds geruime tijd en al vele malen laten zien hier een bijzonder talent voor te hebben. Weliswaar verdenken sommigen hem ervan daadwerkelijk dronken te zijn als hij lallend "Do - nnie  Huysen!!! Ja-la-la-la-la-la-la" door de straten trekt, hijzelf weet wel beter. Na een goede bodem te hebben gelegd bij de Chinees, werd direct begonnen met de wedstrijd: ongebreideld zuipen! En daar waren de heren goed in. Vooraf was al besloten om niemand aan te wijzen als BOB, en dat was maar goed ook. De ene pul bier was nog maar net op, of de andere halve leuter cider werd al weer aangerukt. Al dat gezuip moest natuurlijk wel ergens toe leiden, en dat deed het dan ook. Niet alleen werden vele mooie meisje aangesproken/lastiggevallen, er werden daadwerkelijk gesprekken op intellectueel niveau mee gevoerd: van de disco in Lohja, tot het fameuze stoplicht-stuiteren in dezelfde plaats. De arme meisjes werd niets gespaard.

Uiteindelijk belandden we in een discotheek genaamd Kaarle de zoveelste. Nadat de eerste contacten al in de rij werden gelegd, gingen we binnen vrolijk door met al onze amechtige pogingen diverse leden van het andere geslacht voor ons te winnen. Het moet gezegd, met enig succes, waarbij de term succes misschien niet al te ruim moet worden opgevat. Maar…. wie schetste onze verbazing? FE stond in een geanimeerd gesprek met een lokale deerne, en die leek wel niet weg te slaan. Uiteindelijk kwam FE terug met niet alleen een enorme grijns op zijn bakkes, maar ook met een telefoonnummer! Dat was nog eens resultaat.

Uiteindelijk liep de avond op zijn einde, en gingen wij met de trein weer naar huis. De volgende dag werd natuurlijk in gepaste stijl doorgebracht: suf en volkomen naar de kloten hangend op de bank. Uiteindelijk kwamen we toch maar uit onze comateuze toestand, en hebben we gevoetbald op de prachtige sportvelden van Kirkkonummi. Uiteraard won Ivo het penaltyschieten, al was SP ook dicht bij de overwinning. De dag werd besloten door het kijken naar de Duitse versie van America’s next topmodel, en iedereen was het erover eens dat de Duitse dames veel mooier waren dan de Nederlandse. Overigens zijn Finse dames ook veel mooier dan Nederlandse, maar dat zal niemand verbazen.

De volgende dag, we spreken inmiddels over vrijdag, gingen we naar Tampere. Onderweg nog even aan cultuur gedaan (glasfabriek van Iittala en kasteel van Hämeenlinna) en uiteindelijk in Tampere beland. SP en FE wilden eigenlijk door naar Jyvälkyllä, een onbeduidend gat vergelijkbaar met Abbenes, maar omdat ter plaatse (in Tampere) bleek dat er wel erg veel mooie studentes op het terras zaten, besloten we maar te blijven. En niet ten onrechte bleek. We liepen langs de plaatselijke Paradiso, en een wakkere Ivo merkte op dat die avond de legandarische band Teräsbetoni zou optreden! Eén van de favoriete band van SP en tevens de Finse inzending voor het Eurovisiesongfestival. Het kopen van kaartjes ging gesmeerd (letterlijk, want we stonden zowat in de keuken om ze te kopen), en SP sprong letterlijk een gat in de lucht. ’s Avonds bleek zijn jubelstemming volkomen terecht: de band speelde fantastisch! Uiteraard zijn we na afloop nog even met de zanger op de foto gegaan, en hebben we hem veel succes gewenst in Servië over drie weken.

Zaterdagochtend was het weer tijd om te vertrekken, en nadat we Edward van de nodige cadeaus hadden voorzien (hij tenslotte die dag 27 geworden), wilden we vertrekken. Echter, er bleek een geplastificeerd stukje papier onder de ruitenwisser te kleven: een parkeerboete! Dit was onmogelijk, want we hadden gewoon betaald. Dus FE ging bij de receptie van het hotel navragen waar we konden klagen. De charmante receptioniste keek naar de bekeuring en barstte in lachen uit: we waren beboet omdat de auto met de neus naar de verkeerde kant stond geparkeerd!! Ongeloof maakte zich van ons meester, en ongeloof maakte plaats voor een mengeling van opstand en gelatenheid. Omdat we nog wat tijd over hadden, zijn we naar de parkeerpolitie gereden. Hoewel ze op zaterdag wel boetes uitdelen voor zeer ernstige overtredigen, vinden ze het niet nodig om mensen diezelfde dag gelegenheid te geven hierover hun beklag te doen. De jurist in Ivo kwam boven en hij stelde voor om dan naar het politiebureau te gaan en de zaak desnoods voor de hoogste rechter uit te vechten. Zo gezegd, zo gedaan en we gingen naar het Politbureau. De dienstdoende agent verried geen enkele emotie toen wij hem vroegen waarom de motherfucking flying fuck wij nu weer een bekeuring hadden ontvangen. Hij tekende ons precies uit waar onze fout lag, en vertelde er doodleuk bij dat dat de Finse wetgeving is. Ons argument dat dit in strijd was met Europese regels, werd werggehoond met "No Union". Er restte ons niets anders dan ons beklag te doen bij de parkeerpolitie per e-mail. De resultaten zijn bij het ter perse gaan van dit verslag nog niet bekend, maar het laatste is nog niet gezegd over de boet van liefst € 40,00.

In de tussentijd had FE natuurlijk via moderne communicatiemiddelen contact gelegd met de Finse van de avond ervoor, en had de stoute schoenen aangetrokken en haar uitgenodigd voor een romantisch diner bij kaarslicht. Wat FE die bewuste avond van Vappu precies heeft uitgespookt zal waarschijnlijk altijd een geheim blijven, maar ze stemde in en dus werd FE zaterdagavond om 18 uur verwacht op Helsinki CS. Nu kent iedereen de dresscode die FE voor zichzelf hanteert, en met name Ivo vond dat er iets aan zijn Kaputzenpulli gedaan moest worden. Liefst met andere schoenen dan de afgetrapte nette schoenen die FE altijd draagt, en met een andere dan de lichte spijkerbroek, maar zover wilde FE niet gaan. Hij mompelde iets over zichzelf zijn, wat natuurlijk gelul is (hoeveel kansen krijg je nu bij een mooie Finse vrouw?). Uiteindelijk snapte FE wel dat hij niet met een Road Air-Run T-shirtje het hart van wie dan ook kon veroveren, en dus kocht hij een nieuw T-shirt en een net overhemd. Bepakt met niets meer dan zijn portemonne, mobiele en zijn eerbaarheid werd FE op de trein naar Helsinki gezet. De rest zou later pas naar de stad gaan, om FE niet voor de voeten te lopen.

Omdat wij de verjaardag van Edward zouden vieren, was het de bedoeling om ervoor te zorgen dronken te worden. Echter, het doel van de trainingsstage was inmiddels makkelijk bereikt: pas na 5 alcoholische versnaperingen werd er een beetje slap geluld. Kijk, en dat is nou de vooruitgang die we wilden bereiken, niet meer na 1 of twee drankjes “Lullelul” roepen, maar dat pas veel later op de avond doen. Gelukking werd dat moment wel bereikt, maar niet nadat FE eindelijk terugkwam van zijn date met de mysterieuze Finse schone. Hij had het voor elkaar gekregen om maar liefst meer dan 6 uur met haar door te brengen zonder haar weg te jagen: een record me dunkt! Uiteraard zal ik uit privacy-overwegingen niet al te diep ingaan op date van FE, maar het ziet er belovend uit.

Gelukkig gedroeg Ivo zich op de terugweg wederom zoals we hem kennen: bij het passeren van het ministerie van Justitie herinnerde hij zich de belachelijke boete in Tampere. Hij besloot om voor de deur en voor de bewakingscameras duidelijk te maken dat hij het er niet mee eens was. Dit gebeurde uiteraard in de door hem niet alleen vervaardigde, maar ook vervolmaakte techniek van ernorm bezopen doen, terwijl je het niet bent. Voor de mensen die niet helemaal weten hoe dat eruit ziet: kijk eens op de Hyvespagina van Ivo en het is volkomen duidelijk hoe dit staaltje vakmanschap moet worden gebracht.

En zo kwamen we tot de laatste dag in Finland. Na een bliksembezoek aan de opa van SP, was het tijd om naar huis terug te keren.

Conclusies
Deze trainingsstage moet natuurlijk worden geëvalueerd. Hierbij zijn de volgende conclusies te trekken:

- de missie is geslaagd: drank is veel beter te verhapstukken en de hulptrainers worden minder snel dronken/vervelend/gezellig (doorstrepen wat niet van toepassing is);

- Donnie Huysen is nog lang niet vergeten als Haarlem-spits;

- Do - nnie Huysen lijkt het "Lullelul" te gaan vervangen;

- Met genoeg drank op lijkt FE toch te kunnen scoren;

- Finse vrouwen zijn veel, maar dan ook werkelijk veel mooier dan Nederlandse vrouwen;

- Dat FE dus dubbel geluk heeft;

- Finland heeft een veel betere inzending voor het Songfestival.