Bij aankomst was het al duidelijk: "Volgend jaar gewoon weer in juli naar Mallorca", aldus een rondkijkende Ivo die daarbij alleen bejaarden kon ontdekken. Er bleken ook mensen met jonge kinderen te zitten, maar het delen van interesses is ook met deze doelgroep niet echt makkelijk. Zeker niet als ze ook nog eens vrijwel allemaal uit Zuid-Holland komen, toch een andere provincie.

De eerste paar dagen een beetje rustig aan gedaan, om te acclimatiseren. Het bleek al snel, dat het dorp niet echt spannend was. Een toffe disco a la The Challenge ontbrak. Wel kon je er tennissen. Niet een echt geweldige sport, maar bij gebrek aan beter toch wel leuk (eindstand in gewonnen sets was 8-1 voor Pim). Ook kon je er fietsen, dus, sportief als we zijn, hebben we dat ook gedaan. Conclusie: na 4 uur fietsen doet alles zeer! Ook kunnen we het verhaal van Sjakie en zijn Wondersloffen bevestigen (dat de voetbalvelden in Spanje van zand zijn).

Na het weekend gingen we naar de grote stad, Almeria. Na meer dan 1,5 uur wachten mochten we eindelijk mee. De eerste bus die langskwam zat al redelijk vol en toen de deuren opengingen bleken al die Duitse bejaarden enorm goed te kunnen voordringen. Sommigen leken er al 60 jaar te wachten! Uiteindelijk kwamen we toch aan. We gingen een beetje door de stad wandelen, maar wat een tegenvaller voor het winkelend publiek: geen echte winkelstraten en geen warenhuizen! En de winkels gingen ook nog eens van 14-17 uur dicht! Tjonge, dan maar wat fresco’s gezocht. En gevonden ook, maar de Alcazaba (gebouw op een berg met uitzicht) was dicht op maandag. Dat begon goed. Dan maar naar de cathedrale; kostte € 2 om een huis Gods te bezichtigen! Schrale gasten die Spanjaarden, gelukkig maar dat de Alcazaba de volgende week wel open was en nog gratis ook (we hadden dus best nog een keer kunnen gaan).

Eindelijk dinsdag: de komende drie dagen hadden we een auto. Het bleek een donkerblauwe Seat Ibiza diesel te zijn, zonder wieldoppen. Reed best aardig, de berg af althans. De eerste dag naar Mini Hollywood. Hier zijn enige filmklassiekers opgenomen (Once upon a time in the west, Lawrence of Arabia). Enorm fout toeristisch, enorm duur maar er zat ook nog een dierentuin bij. Niet de mooiste dierentuin ooit, maar al met al toch best aardig. Hierna nog wat gereden en de bergen doorkruist Helaas hield het op bij 2.000 meter. Dat kon en moest dus hoger, de volgende dag dan maar. Eerst naar het Alhambra in Granada (toeristenfactor 10). Ach, best aardig al kon die tuin ons natuurlijk gestolen worden. Nog wat Australische kippetjes gezien, maar het is niet gelukt om ze frontaal te fotograferen. Damned! Daarna dus de bergen in. Er was een berg van 3200 meter hoog, best redelijk voor een doordeweekse woensdag. We gingen de berg op en kwamen na een tijdje bij een parkeerterrein waar je van het uitzicht kon genieten (als het niet zo mistig was geweest althans). Op de weg stond een bord met Verboden in te rijden, maar er ging wel een auto naar boven. Dan mogen wij ook! We reden langs een slagboom met een witte Fiësta met een kerel erin. Zwaait hij nou? Zal wel, we rijden wel verder. We kwamen eerst een bordje tegen met 2.500 meter. Leuk, maar nog wel voor watjes. Na de bierstube St. Pauli werd de weg een stuk slechter. Een tegenligger zou niet echt goed uitkomen. Die stenen op de weg eigenlijk ook niet. Weer een bordje: 2.750 meter. Dat begint erop te lijken! Op naar de 3.000. De weg werd steeds slechter begaanbaar. De bergen steeds steiler, terwijl er nog wel een kabelbaan naar boven ging. De zwarte pistes waren niet meer te tellen. De weg werd behalve steeds slechter ook steeds smaller. Ivo trok het niet echt meer en sommeerde zijn broer Pim om bij de eerst volgende mogelijk te keren. Op 2.900 meter zijn de pantoffelhelden gekeerd. Terwijl de kabelbaan nog steeds niet op zijn hoogste punt was! Na de auto naar beneden hebben laten rollen zagen we opeens de slagboom naar beneden!! Slecht nieuws, maar gelukkig stond die ene kerel er nog. Hij zou ons wel doorlaten. Maar, wat doet hij nou? Waarom noteert hij ons nummerbord? "Did you like it up there", vroeg hij. "Nou zeker, we hebben genoten meneertje", antwoordde Ivo. "Hmmm, it’s gonna be a little expensive for you, about 100 euro’s, The road was closed". Wat krijgen we nou? Waarom stond de slagboom dan omhoog, waarom hield hij ons dan niet tegen? We hoefden niet meteen te betalen, dus die rekening komt nog wel. Hoewel, vanuit Spanje naar Nederland naar een binnenkort oud adres van Ivo? Dat zullen we dan nog wel eens zien! We wachten wel af onder het motto "Geen nieuws is goed nieuws", iets dat sommige bands kunnen verwerken in mooie muziek.

Bij terugkomst in het appartement hadden we eindelijk eens geluk: dieven hadden alles laten liggen, behalve een tv, die hadden ze voor ons neergezet. Eindelijk: voetballen kijken!

De volgende dag hadden we nog steeds de auto. Bij nadere bestudering van de wegenkaart bleek Torremolinos toch wat te ver, dus gingen we maar naar het plaatsje Vera! Halverwege stond er opeens overal policia civil die, niet random, auto’s controleerde. Uiteraard werden wij ook naar de kant gehaald. Toen begonnen de problemen, want we hadden misschien wel een Spaanse auto met een Spaans nummerbord, maar de taal waren we niet echt machtig (met ‘ola guappa’ en ‘Barcelone’ kom je niet zo ver). De agent wist uiteindelijk iets van paspoort in het Engels te zeggen. Maar die had Pim niet bij me! "I don’t have it with me, it’s in the appartment back in Roquetas", zei bij waarbij het laatste woord wel in het Spaans ging. Na drie keer vertellen begreep hij me nog steeds niet. Pim gaf hem maar zijn rijbewijs, maar de agent wist niet wat hij er mee moest doen. Zijn collega kwam er bij en sprak iets meer Engels: paspoort graag. Dus weer een paar keer vertellen dat die in het appartement lag. De beide collega’s keken elkaar aan, lachten wat schaapachtig en wisten niet wat te doen. "Rij dan maar door", gebaarden zij in het Spaans. Tjonge, wat een avontuur: aangehouden worden zonder paspoort op zak in een land dat de dictatuur te lijf ging door te wachten op de dood van de dictator! De beide broers reden opgelucht verder naar Vera, alwaar zij een gitaarband kochten.