Vaste kijkers van The Villa en PH (toevallig mijn initialen) weten ongeveer hoe Engelsen er uit zien. Niet echt mijn smaak (die namelijk uitstekend te noemen valt), dus echt veel te genieten viel er niet op het strand. Behalve op vrij- en zaterdag, maar helaas vielen ze niet op onze charmes, hetgeen toch wel verwonderlijk genoemd mag worden!

De allergrootste disco van Mallorca
De hele week waren we al lastiggevallen door proppers (met verplichtte gele hesjes!), of we aljeblieft eens naar de BCM wilden komen, de grootste disco van Mallorca. Voor 15 EURO gratis drank en als je voor 12 uur kwam tevens de volgense geschenken: een t-shirt, een bandana, een boxershort met de Engelse vlag, een lampje voor in je navel (echt waar, ik heb hem nog dus ik zou het theoretisch kunnen demonstreren) en een buideltasje! Tegen zulke verleidingen zijn wij natuurlijk niet bestand, dus op donderdagavond gingen wij er heen. Eerst dachten we dat je heel cool moest zijn om er naar binnen te mogen (wij kregen namelijk altijd een foldertje, terwijl sommige andere jongeren soms niets kregen, of was het nou andersom?), maar dat bleek gelukkig niet zo te zijn. Eerst even de gratis spullen ophalen. Gelukkig paste alles in de buideltas en die kon natuurlijk om de middel, dus de hele disco leek wel Duits. De DJ (de beste van Engeland, Pete Sheriff!) draaide eerst nog enigszins acceptabele muziek, maar later werd dat toch wat minder. Dan maar even naar de benedenzaal (er waren 2 zalen!), maar daar was een Shaumparty, dus dat trokken we natuurlijk ook niet echt. Maar weer naar boven. Daar gingen mooie lampjes aan (die stonden al aan, maar deze waren nog mooier) en werden er iets van 15 dansers en danseressen voorgesteld. Die gingen dansen in hun lingerie (gelukkig alleen de vrouwen)!

Om 3 uur zou een She DJ komen uit Nederland! Daar moesten we natuurlijk even op wachten. Eerst kwam nog even een Lesbian Act (best leuk) en daarna kwam ze dan. Ze draaide Trance met en hoofdletter T. Uit de bio bleek dat ze enorm goed was, maar dat ze eigenlijk niets met Holland te maken had. Na een 10 minuten durende intro, dat ons waarschijnlijk moest lekker maken, ging het volledig los. Althans, dat dachten we want we waren niet overdreven onder de indruk. We vonden het zelfs volslagen k*t! Opzouten dus.

Een auto of wat er voor door moet
De tweede week hadden we voor drie dagen een auto gehuurd. De kerel die hem kwam brengen zei: "Hij staat hier achter, een zilveren Renault Clio" en wilde er vandoor gaan. Ivo vroeg toen maar: "Kun je hem even laten zien?" Bij elke zilveren Clio probeerde die man de afstandsbediening, maar geen enkele werkte. Volgens mij was hij vergeten waar hij stond. Na minstens 15 minuten vonden we hem eindelijk! De man van de huurmaatschappij keek een beetje schuldbewust, dat hij zo ver stond en absoluut niet te vinden. Wat vervelend voor ons, maar nog meer voor hem, want hij mocht de hele stuk weer teruglopen.

De Clio 1.2 (dat leest u goed, daar kun je inderdaad de bergen niet zo heel goed mee bedwingen) had zowel een airco als een cd-speler. Dat kwam goed uit, want dan konden de ’s avonds door de grote straat rijden met de ramen op en keihard de Bee Gees aan!

De eerste dag gingen we via de bergen aan de westkust naar het noorden. Een machtig mooie rit, woorden schieten tekort. Volgens de kaart was er ook een weg naar de hoogste berg, de Pui Mayor. We reden er eerst langs, maar bij de tweede poging bleek er gewoon een groot hek voor te staan: Militaire Zone. Nou trekken wij ons daar doorgaans niets van aan (vorig jaar gingen we ook gewoon de berg op, ook al stond de slagboom ophoog, zie het verhaal van vorig jaar), maar om nou een militaire zone in te gaan, dat leek ons in een land als Spanje niet zo handig. Er stond ook een hek voor, dus echt veel keuze hadden we niet. Dit was de eerste teleurstelling van de dag.

Aangezien Mallorca niet echt groot is konden we nog verder rijden via Soller (schijnt een prachtige stad te zien, als je het maar wilt zien) naar het meest noordelijke punt van het Eiland. Een enorme trekpleister en het uitzicht was dan ook adembenemend! Vooral veel zee en een hoop water. Tijd om af te taaien en weer terug te gaan.

Ballerman 6
Het was nog steeds niet zo laat, dus we trokken gewoon de stoute schoenen aan: we gingen naar El Arenal! Even naar de Ballerman 6 en tevens kijken of we nog wat herkenden van onze vakantie in 1997. We parkeerden de auto en meteen zagen we al verleidelijke aanplakbiljetten van de Veronicabar, de 538 Disco en de iT. Maar daar kwamen we natuurlijk niet voor. Eerst even naar Ballerman 6. Het was een tijdje lopen, maar zo kon de spanning ook wat groeien. Eindelijk waren we er, de beruchte en o zo vaak beschimpte Ballerman 6! Tjonge, wat een deceptie: waar was het feest? Waar waren de mooie vrouwen? Die moet je in Duitsland zo wie zo met een vergrootglas zoeken, maar hier zou je toch wel wat verwachten. Toch maar een foto genomen, voor later. Trouwens, wat zag ik daar hangen? T-shirts voor 6 EURO? Meenemen! Maar eerst even een Zigeunerschnitzel eten. Komen we terug zijn de t-shirts uitverkocht! Tweede deceptie van de dag. Moesten we morgen nog een keer langskomen, want dat shirt moesten we hebben. Enigszins teleurgesteld lopen we weer terug. Onderweg wordt onze aandacht opeens getrokken door een poster: wie komt er vanavond in de Veronicabar? Juist, Huun Hangop!! Zo’n kans krijg je natuurlijk nooit meer, Huub in El Arenal (eigenlijk in Playe de Palma, maar who cares). Eens kijken of we te weten kunnen komen hoe laat hij komt, want het was pas een uur of 20.30, dus we hadden besloten om tot uiterlijk 12 uur te blijven. We worden lastig gevallen door een propper (zou dat woord in het woordenboek staan?) van een jaar of 35 of we niet willen komen eten. Dat willen we niet, maar we willen wel weten hoe laat Huub komt. "Hmmm, àls Huub komt dan komt ie pas om een uur of 2. Anders gaat iedereen weer weg als hij klaar is". Dat laatste klopt natuurlijk. "Maar hij komt wel hoor", verzekert hij ons. "Maar vraag het voor de zekerheid even aan de proppers van de Veronicabar, die staan daar vast ergens". Helaas konden we die niet vinden: je vindt die proppers nooit als je zo nodig hebt, terwijl ze normaal op je af komen als Ajax-fans op een thuiswedstrijd tegen Haarlem of, zo u wilt, als The Posermen op een Photoplay kast. We taaiden dus maar af, want nog 4 uur wachten op Huub was echt te veel van het goede. De derde en laatste deceptie van de dag. Maar snel naar huis en naar bed (alsof dat zou helpen).

Nog een keer Ballerman 6
De volgende dag eerst wat rondgereden en gedaan alvorens we weer naar El Arenal mochten. We liepen er weer naartoe. Gisteren waren we langs een Duitse Bierstube gelopen, de MegArena. Op de muziek van de megamix van Modern Talking stonden enige dames te swingen op houten tafels. zo willen we het een keer bij een AVH feestje zien! Het was pas 17.30 uur, dus de sfeer zat er niet echt in. We probeerden nog om onze eigen, enigszins plompe manier de sfeer te verhogen, maar meer dan een volle glimlach van een vrouwelijke danser zat er niet in. Dan maar naar de Ballerman 6! Gelukkig hadden ze de t-shirts nu weer wel, dus kochten we er ieder een. We wilden er ook 1 voor bijv. coach Ozzy of FE meenemen, maar ze hadden alleen maatje L en die passen ze toch echt niet.

De derde autodag
Het eiland is dus niet zo groot, dus de laatste dag gingen we maar naar Soller en via de bergroute weer naar terug. Onderweg zagen we een afslag Port de Valdemossa. Wij erheen. Op een gegeven moment (moment x) zagen we het liggen: een paar honder meter naar beneden en naar de kust! Dat betekende een steile weg. Consequent stond er een stippellijn in het midden, maar soms was de weg zo smal, dat de Clio er met moeite tussendoor kon. Eenmaal aangekomen bleek het een beetje te sukken, want meer dan wat keien, wat zonnende en zwemmende mensen en een restaurantje had je er niet. Maar weer terug, maar dat is makkelijker gezegd dan met die Clio gedaan. Grote delen in zijn eerste versnelling, op sommige stukken even achteruit om iemand door te laten en zelfs bijna een paar geiten overreden. Bang dat ze waren! Terwijl wij er alleen maar vertederd naar hadden gekeken.

Eenmaal uit de bergen kwamen we nog wat plaatsjes tegen, en ook Peguera! Wij gaan er even gemakshalve van uit, dat jullie weten wat daar precies gebeurd is. En voor de cultuurbarbaren dan maar in vogelvlucht: Dieter Bohlen heeft daar op het strand het legendarische nummer 'You're my heart, you're my soul geschreven'!! Dat zand hebben we even aangeraakt en terwijl we daar zaten voelden we de creativiteit onze lichamen instromen! Dat heeft geresulteerd in ongeveer 7 nieuwe teksten voor Irish Whip, al dan niet te gebruiken. Na deze indrukwekkende ervaring maar weer op huis aan.

Een lekker hapje eten
Op Mallorca kan je heerlijk eten. Vooral de spaghetti, lasagna en pizza’s zijn er heerlijk! Dit is vast de reden, dat je dat bijna overal kan eten, zelfs bij de Chinees! We hebben twee keer bij een Restorante Chino gegeten waarvan de eigenaar 4 jaar in Nedelland heeft gewoond! In Scheveningen en Bleda (Waar? In Breda, Ivo). Verder heb je toch weinig te melden tegen zo’n man, dus het gesprek kwam niet echt van de grond. Ernaast zat een Zweeds restaurant. Daar was het zo leeg, dat we het zielig voor ze vonden. Dat er 2 leuke serveerster werkten, dat wisten we helemaal niet! Een dag later was het er trouwens heel druk, dus gingen we de volgende dag maar. Heerlijk gegeten daar en de bediening was ook erg leuk, ik bedoel goed. De tweede keer dat we er kwamen (het was ons goed bevallen daar) was er een nieuwe serveerster die nog wat zenuwachtig was, maar dat maakte ons niet uit. We keken haar gewoon wat langer aan, dan zou dat vast wel verdwijnen. Ook bleven we gewoon wat langer zitten, om haar op haar gemak te laten voelen. Het kostte wel wat meer geld aan drank (we dronken maar water, dat was goedkoper en gaf ons een fittere uitstraling), maar het was erg gezellig.

De laatste dag gingen we er maar weer heen (On the same table? Yes, ok). We moesten nog 2 uur volmaken, maar dat lukte ons met gemak. Nog even wat gebabbeld met de serveersters (ze kwamen, geheel toevallig, uit dezelfde plaats in het midden van Zweden) en nog uren droomden we na. Toen moesten we het vliegtuig in en bleken er een enorme hoop mongelen en halve zolen op Mallorca geweest te zijn. Die hebben we gelukkig niet teveel gezien, maar wel een hoop andere indrukken opgedaan.

Conclusie: volgend jaar Finland!