Vakantie Finland/Noorwegen/Rusland/Estland/Zweden (06 t/m 24 juli 2004)

Na vorig jaar naar Mallorca te zijn geweest wilden we (Pim en Ivo, ook wel de Pivo's) dit jaar wat anders. Samen met mede Posermen Seppo en Fabian en Ricardo (een Posermen-buitenstaander) gingen we naar Finland. Het is een mooie en vermoeiende vakantie geworden!

Deel 1: het zuiden
Twee dagen na de Moerdijkse Ploegenmeerkamp vertrokken we naar Helsinki. De reis zou uit drie delen bestaan: zuid, noord en weer zuid. In het zuiden hadden we de beschikking over het vakantiehuis in opbouw van de familie Pieterse. Het huis ligt in Kirkkonummi, ongeveer 30 minuten van Helsinki. Seppo's ouders zouden zelf bij Seppo's moeder's opa logeren. Vlak bij het huis was een meer waar je, theoretisch gezien dan, zou kunnen zwemmen. De Pivo's lieten dat aan zich voorbij gaan, maar de rest heeft dat wel gedaan.

Na het zwemmen gingen we met de trein naar de stad om alle sportzaken en souvenirshops te bezichtigen. Tussendoor nog wat cultuur zoals de Russisch-orthodoxe kerk, de kerk in de grotten en andere gebouwen. Om bij het station van Kirkkonummi te komen waren er twee opties: lopen of met de fiets. Seppo ging niet mee, dus we waren met zijn vieren. Er waren echter maar twee fietsen. Fabian bood aan om te gaan ren-nen, het was tenslotte maar een kleine 5 kilometer. Ricardo pakte de grote fiets en de Pivo's gingen samen op de Fleur: een klein paars fietsje met zachte banden. Ivo reed en Pim stond achter op de bagagedrager. Dat ging best redelijk, al moesten we wel wat manoeuvreren om de bezoekers van de markt te ontwijken. Later vertelde Seppo's moeder, dat wat wij deden verboden was: als je ouder dan 12 bent, mag je niet meer op een bagegedrager zitten/staan. Gelukkig zijn we niet gearresteerd!

Estland
Donderdag zouden we naar Tallinn (Estland) gaan, zonder Seppo, maar de boot was al volgeboekt. Vrijdag lukte het wel. Het duurde 2 uur voor we voet op de bodem konden zetten van onze nieuwe vrienden van de EU. We vinkten in redelijk rap tempo het centrum af, we kwamen tenslotte niet voor het voetbal. Overal stonden kalendermeisjes uit Rusland die ons kalenders probeerden aan te smeren. We hebben ze allemaal even gesproken, maar natuurlijk geen kalender gekocht! Wel wat oudere souvenirs uit Rusland (roebels en speldjes van de Olympische Spelen in Moskou), verder niets. Bij de Stockmann lukte het ons ook niet om een T-shirt te kopen met in het Ests 'Uitverkoop' erop, erg jammer natuurlijk. De verkoopster moest er wel om lachen (Seppo zou zeggen: een Russisch lachje), maar van haar baas mocht het helaas niet. Later in Finland zou het ook niet lukken, omdat ze daar de shirts vaker moesten gebruiken. Veel Engelsen probeer-den het ook al, omdat aan de ene kant 'ALE' stond en aan de andere kant 'REA'.

Bijna terug bij de boot kwamen we nog een winkelcentrum tegen met een heleboel winkels die troep ver-kochten. Er was echter één winkel die interessante waar verkocht: T-shirts met Stalin erop, of Hitler en de tekst 'European Tour 1938-1945' waarbij Engeland was 'cancelled'. Ook shirtjes met 'Ein Volk, Ein Reich, Ein Führer', heel leuk allemaal. En een SS-vlag om in je slaapkamer te hangen! De Russische verkoper geloofde ons niet, toen we zeiden, dat we in Nederland wellicht wat rare blikken zouden krijgen als we zo'n shirt zou-den dragen. Uiteindelijk hebben we toch maar alles laten liggen: we hadden al genoeg zwarte T-shirts.

Deel 2: het noorden
Op zaterdag vlogen we naar Ivalo, in het noorden van Finland. Omdat we met vijf personen waren hadden we een grote auto gehuurd. Het bleek een Volkswagen bus te zijn met geblindeerde ramen. Dat was heel handig, dan kon je ongestoord naar buiten kijken/staren. Er waren genoeg zitplaatsen, dus we konden indien nodig een paar liftsters meenemen.

Eerst reden we naar Inari om een slaapplaats zoeken. Dat lukte en daarna gingen we souvenirs en eten kopen. 's Avonds naar de kroeg, al gebeurde daar bijzonder weinig. De volgende dag gingen we ergens wandelen: eerst met een bootje ergens naar toe varen en dan lopend weer terug. We hadden nog geen half uur gelopen of het begon te regenen. Het enige positieve daaraan was, dat de muggen wat minder aanwezig waren. Gelukkig ging daarna de zon weer schijnen en kwamen onze Haarlemse vrienden weer terug. Na 5 uur hadden we eindelijk de 15 kilometer gelopen. We kwamen nog een paar Hollanders tegen die met een paraplu door het bos gingen wandelen. Toeristen!

Na de wandeling gingen we naar Kirkenes in Noorwegen. Daar vandaan zou onze Rusland-reis op maandag beginnen. Eerst gingen we een pizzaatje eten. Die bleken enorm duur te zijn (25 euro de stuk), maar dan waren ze ook voor 3 tot 4 personen. Fabian schatte zijn eigen eetlust (en die van de rest) weer eens ver-keerd in en bestelde drie grote pizza's. Uiteindelijk hadden we niet één pizza volledig naar binnen gewerkt. Watjes! Als Rob dat zou horen …

Rusland
Op maandag kon ons grote Rusland Avontuur beginnen. We kregen een Russische gids en chauffeur mee. Ze sprak eerst Noors tegen ons, maar dat begrepen we niet, maar gelukkig sprak ze ook Posermen-Duits, dus dat scheelde. Ze heette Maria en Ricardo is er niet achter gekomen hoe oud ze was, ondanks subtiele vragen als: "How old are you?" We hadden geluk, want de grenspassage duurde in totaal maar 30 minuten. We werden geteld, dat zou later nog twee keer gebeuren: ze zijn bang, dat er mensen naar Rusland komen en daar blijven vanwege het gunstige economische klimaat. Onze gids begon enthousiast te vertellen over Rusland en onze eerste stopplaats Nikel. Volgens de Lonely Planet Arctic zou het er verschrikkelijk uitzien, maar dat viel allemaal wel mee. Seppo kon zijn fabrieken- en industriefetisjisme uitleven bij de drie stops die we maakten in het stadje ("Normaal stoppen we hier één keer, heel soms twee keer, maar we zijn nog nooit drie keer gestopt"). De natuur was wel behoorlijk aangetast, maar sinds er filters op de schoorstenen zaten en er weer wat bomen waren gepland, zag het er een stuk beter uit. Echt zwart was de grond nergens, alleen kleine stukken in het buurt van de fabriek.

We reden verder door de mooie omgeving (echt waar) van Noord-Rusland: bergachtig met toendra-achtige stukken ertussen. Onderweg reden we door de dorpen Sputnik en '19', allebei militaire plaatsen. Je mocht er niet uitstappen, stoppen of fotograferen. Deed je dat wel, dan werd je doodgeschoten (vermoedden we, we hebben het maar niet uitgeprobeerd). Er stonden ook wat oorlogsmonumenten langs de weg. Daar kregen we wat Russische propaganda te horen over hoe goed het leger was in die jaren. Dat soort verhalen zouden we nog vaker horen (hoe goed Rusland was/is), maar dat verschilt vast niet van de verhalen in Amerika of waar dan ook. Overigens zaten in Sputnik de allerbeste mariniers van Rusland. Toen ze in Tsjetsjenië hoor-den, dat Rusland militairen daar vandaan zouden sturen, toen werden ze pas echt bang!

De weg was niet echt goed, maar de chauffeur reed als een maleijer. Normaal gaat een schokbreker iets van 10 jaar mee, maar in Rusland 2 tot 6 maanden. Ook op onze reis bleek er een stuk, daarom knalden we steeds met onze koppen tegen het dak. Na een paar uur reden we via Kola ("Of hier de cola vandaan komt? Ik denk het niet.") naar Murmansk. De stad zag eruit als een typische Oostblok-stad: veel grijze flats. We gingen direct naar ons hotel. Ivo had het ongeluk om op het bijgezette bed te moeten liggen: een stretcher waar hij tot op de grond doorheen zakte. Er waren geen prullenbakken op de kamers, maar je kon het vuil gewoon uit het raam gooien, eronder lag een vuilnisbelt.

Pim pinde geld en we gingen op stap. Eerst wat cd's gekocht voor 3 tot 4 euro per stuk (officiële kopieën), daarna nog wat door de stad geslenterd langs de Lenin Prospekt, de grote weg dwars door de stad. Er was nog behoorlijk was groen in de stad (bomen, niet echt mooie parken) en behoorlijk wat gebouwen hadden ze in snoepjeskleuren geschilderd: roze, lichtgroen, lichtblauw. Het gaf de stad een iets vrolijker aanblik. Omdat we niet echt een restaurant konden vinden gingen we maar eten in het restaurant van het hotel. Het was niet echt geweldig, maar de extra porties friet (ongeveer 20 frieten) maakte een hoop goed.

Na het eten gingen we ons even opfrissen en daarna de stad in. We durfden niet echt een discotheek in dus gingen we maar naar de bowlingbaan. Er bleek niemand te bowlen. Wij mochten wel, maar slechts 40 minu-ten, want daarna was het 12 uur en ging alles dicht. We mochten op één baan en nadat een serveerster (Ekatarina) onze drankjes had bezorgd kwam De Instructor. Zij kwam ons even uitlegen hoe het bowlen precies werkt: met de bal in de hand, de arm van achteren naar voren zwaaien en op tijd loslaten. En achter de lijn blijven! Ze pakte één bal en keek of we allemaal in die bal pasten (met onze vin-gers natuurlijk). Dat lukte en we konden beginnen. De Instructor keek het hele potje toe om te zien of we het wel goed deden. Naarmate het potje vorderde keken er steeds meer mensen mee: serveersters, barmensen, beveiligingsfiguren en andere klanten. Om 10 minuten voor 12 kwam ze met een lach naar Seppo toe: "Over 5 minuten moeten jullie stoppen". Maar we moesten nog drie ronden! Uiteindelijk mochten we ons spelletje afmaken (tot 5 over 12!) en taaiden we af naar het hotel. Volgens de City Guide Murmansk zat er een soort van nachtclub in ons hotel waar ook paaldanseressen waren!! We wisten niet hoe snel we naar binnen moesten gaan. Helaas bleken we alleen te kunnen poolen en waren er geen danseressen. Wel was er serveerster Olga …

De volgende dag kregen we na het ontbijt (met een heleboel serveersters) een citytoer van onze gids Maria. In vogelvlucht gingen we overal langs, kregen weer wat propaganda voor de kiezen, we kochten was an-sichtkaarten en daarna gingen we naar de markt. Daar kochten we nog wat onzinnige T-shirts (bijv. met het Russische volkslied erop) en gingen we op huis aan.

Noorwegen
's Avonds gingen we meteen door richting het noorden van Noorwegen. Dat kon makkelijk, het werd er niet donker of zo. Onderweg nog even in de Barentszee gepist en daarna ergens overnacht. De volgende dag reden we naar de Noordkaap. Dat schijnt een toeristische attractie te zijn (het noordelijkste punt van Europa, for the record: Siberië ligt hoger maar dat is Azië), dus onderweg kwamen we alleen maar campers tegen. De Noordkaap ligt op een eiland en vroeger moest je er met de boot heen. Tegenwoordig hebben ze een tunnel gegraven. We dachten dat we met een bescheiden bedrag daar wegkwamen, maar uiteraard moes-ten we op de terugweg nog een keer betalen. Vlak voor de werkelijke Noordkaap mochten we nog een keer lappen, maar dan waren we er ook. We gingen meteen op de foto met enkele vinkpunten (geen loslopende serveersters, maar rotsblokken en het 'wapen' van de Noordkaap: de wereldbol of iets wat er op lijkt), zonder T-shirt. Het was er tenslotte iets van 18 graden. De tweede foto werd genomen door iemand uit Driehuis, een Telstar-fan dus! Na een uurtje hadden we het wel weer gehad en gingen we weer weg.
's Avonds gingen we nog even naar Hammerfest, de meest noordelijke stad ter wereld. Er was een festival aan de gang, maar om 22.00 uur was dat al afgelopen. Toch nog even de middernachtzon achter een berg gezien, het was werkelijk prachtig!

Terug naar Finland
De volgende ochtend weer vroeg op weg, nu naar één van de grootste attracties van Scandinavië: het drie-landenpunt van Noorwegen, Zweden en Finland. We gingen met een bootje over een meer dan moesten we nog een half uurtje lopen. Het bewuste punt lag ergens in een meer, maar ze hadden er wat planken naartoe gelegd. Ze lagen half onder water, dus we waren blij met onze waterdichte schoenen (de mensen met sport-schoenen waren minder blij). In het water stond een stuk geel geschilderd beton, met aan elke kant een ander land. Echt prachtig. We namen wat foto's en Seppo klom op de steen (wat niet echt makkelijk was, maar echte atleten lukt dat natuurlijk wel). Fabian en Pim volgden en we namen nog wat foto's. Er was ech-ter nog een derde die ook veel foto's nam. Het bleek een Zwitser te zijn die bezig was aan zijn boek Reise Durch Finnland. Hij zei, dat we bestimmt in het boek zouden komen. Dat komt volgend voorjaar uit, dus als we in de buurt van Duitsland zijn zullen we wel eens zien wat zijn woord waard is!

's Avonds reden we naar Sodankylä, een dorp in the middle of nowhere. Er bleek een accordeonfeest te zijn, maar omdat we dat niet echt konden vinden gingen we maar een kroeg in. Ze draaiden daar alleen har-de rock en metal, dus daar zaten we goed. De plaatselijke Herman Brusselmans kwam een praatje maken en toen bleek, dat Seppo de eerste plaat had van Stone (Stonnè op zijn Fins) werd hij de held van de kroeg. Tegen middernacht gingen we daar weg, op naar de disco. De eerste was niet zoveel aan, maar de tweede was beduidend beter: binnen 5 minuten draaiden ze Modern Talking! We gingen lekker dansen en de Finse meisjes werden steeds mooier. Helaas moesten we de volgende dag weer vroeg weg, anders hadden we wel wat meer contact gemaakt …

Deel 3: het zuiden
De zaterdag erna vlogen we weer terug naar Helsinki. 's Avonds gingen we de stad in om een biertje te drin-ken. Bij The Clubstond buiten een lange rij, dus daar zou het gaan gebeuren! En bleek inderdaad het geval: goede muziek (het blijft natuurlijk een disco, dus voor de disco was het goed) en mooie vrouwen. Mooie romances groeiden, maar echt verstaan deed je ze natuurlijk niet.
Zondag was een rustdag, dus gingen we voetballen op het atletiekbaan. Na twee uur vermoeiend voetbal was het tijd voor een 400 meter test. Fabian had de beste benen (hij had ze gespaard bij het voetballen: de Pivo's wonnen met 10-6 van Seppo, Ricardo en Fabian): 57.2!! Pim en Seppo liepen ook, maar dat is de moeite van het vertellen niet waard. Omdat de avond ervoor zo goed bevallen was gingen we 's avonds weer naar Helsinki. Helaas was er niets te beleven en dropen we weer af …

Maandag vertrokken we met een huurauto naar het zuidoosten van Finland. We vinkten daar wat stan-daarddorpjes af voordat we naar Kitee gingen: "the hometown of Nightwish", zoals de gemeentegids daar zegt. Er was eigenlijk weinig te doen, behalve wat rondlopen en het stadion van de plaatselijke pesäpallo (een soort honkbal, maar dan wat makkelijker) vereniging te bezoeken.

De tweede nacht sliepen we in een trekkershut op een camping. Het duurde even voor we het hadden ge-vonden, maar de bij haar geboorte in een bak suiker gevallen mevrouw die we gebeld hadden vond dat we het snel hadden gevonden. Ze legde giechelend in 10 minuten uit, dat onze hutjes, nummers 1 en 3, meteen bij de ingang stonden, vlak blij nummer 2 en 4.Ricardo was verliefd, gelukkig had Seppo haar telefoonnum-mer, dus kan hij haar nog bellen. De huisjes bleken zo verschrikkelijk koud te zijn, dat Seppo het in zijn py-jama en trainingspak nog koud had. Gelukkig kon hij zich opwarmen in het toilet, waar de drollen in een bak vielen, zoiets als op een Franse camping. Stinken dat het deed!

Via Lahti, waar Ricardo voor zijn buurman een FC Lahti-shirtje kocht met Litmanen achterop (en we in een enorm cool ski-museum geweest zijn), gingen we weer terug naar Kirkkonummi. Daar lazen we in een blaadje, dat je minstens 24 moest zijn om The Club in te komen. Voor ons reden om 's avonds weer even naar de stad te gaan. Er bleek weer een lange rij te staan, maar omdat de meisjes nogal jong leken gingen we niet naar binnen. Dom dom dom!!

Donderdag gingen de Pivo's en Fabian nog even naar Turku. Niet echt spannend, behalve dat het op de terugweg hard begon te regenen. De volgende dag gingen we weer naar Helsinki voor de laatste poging om souvenirs te kopen. We kochten nog wat shirtjes, die later op de markt veel goedkoper bleken te zijn. Omdat Seppo de dag erna jarig zou zijn, kochten we ook nog een paar cadeautjes voor hem: een poster van Beyoncé, een Zweden T-shirt en de biografie van Matti Nykänen.
's Avonds gingen we, om de vakantie waardig af te sluiten, wederom naar The Club. Nauwelijks binnen wer-den we aangeklampt door een Finse die gedumpt was door haar blind date. Ze had niet echt was te melden, maar de bleef toch nog even om Seppo's verjaardag te vieren. Toen ze weg was (ze moest opeens met haar moeder de volgende dag bosbessen plukken in Lahti, of wat het Finse equivalent van veters kopen in Utrecht ook moge zijn) konden we naar de dansvloer! Er was echter een groot verschil met de week ervoor: er waren een heleboel Russen en een hoop mannen. Niet echt iets waar je op zit te wachten natuurlijk. Het was wel gezellig, we bleven dan ook tot half vier, maar de eerste keer was het beter.

Zaterdag was de laatste dag. Eerst onze koffers inpakken, voor zover dat nog lukte met alle gekochte troep, en daarna gingen we naar Seppo's opa. Daar gaven we Seppo zijn verjaardagcadeautjes en zijn opa moest hard lachen om het Zweden-shirt. We mochten nog een paar schilderijen meenemen (echt A. Sallakari's!) en toen moesten we echt weer terug naar Nederland.

 Conclusies
  • Finland is een mooi land. Het is wel jammer dat er zovel muggen zijn en iets meer variatie in boomsoor-ten mag ook wel
  • Er zijn bijna net zovel meren als souvenirwinkels in Finland (de tweede hebben we in ieder geval vaker gezien).
  • Rusland was mooier dan verwacht en ik zou er best nog een keer naar toe willen.
  • Seppo had een boel vooroordelen en hij zag ze allemaal bewaarheid (wij niet).
  • Noorwegen is ook heel mooi, maar het is er verschrikkelijk duur en het weer is er ook nog slecht.
  • De Noordkaap is pure afzetterij, zeker omdat het noordelijkste punt ook nog eens ernaast ligt.
  • De Finnen hebben een enorme minderwaardigheidscomplex ten opzichte van de Zweden en de Russen. Dat ze die Russen niet mogen is nog wel te begrijpen, maar dat van die Zweden is toch onbegrijpelijker.
  • Als je iets meer de tijd neemt, dan hoef je niet elke dag heel veel te rijden en kun je ook wat meer van de omgeving voelen in plaats van alleen zien.
  • Tallinn heeft de mooiste kalenderverkopende meisjes van heel Europa!