|
|
|
WK Atletiek Helsinki
Door Fabian
Na 20 jaar actieve atletiek moest het er toch maar eens van komen: “Live”
gaan kijken hoe het nou echt moet. Dus vertrokken SP, Appie, FE en niet-Posermen Ricardo
en Ender op 5 augustus naar Helsinki voor het WK.
De Warming Up
We hadden kaartjes voor maandag en dinsdag, dat liet dus nog wat ruimte om aan allerlei
Finse tradities mee te doen. De bekendste is natuurlijk zwemmen in een meer. De lage
temperatuur en het late tijdstip konden Ender, SP en Appie er niet van weerhouden om
vrijdagavond nog even het meer bij onze uitvalsbasis op en neer te zwemmen. Ricardo en FE
spaarden hun krachten voor belangrijker zaken. ‘s Avonds stond namelijk een uitstapje
naar het safaripark van Lohja op het programma: Een disco waar we bij een eerder tripje
luipaarden, ijsberen en ander exotisch wild tegen het lijf waren gelopen. Deze keer as er
een “Finse avond”, en naarmate het later werd en de muziek steviger werd het
steeds gezelliger.
Zaterdag was een aktieve dag: Eerst om het meer heenrennen, en dan zwemmen. FE verkoos
– met de 20kamp op komst – de plaatselijke atletiekbaan. ‘s Avonds moest de
medaille van ‘Ruutkeri’ natuurlijk gevierd worden. In een kroeg keken we naar de
volledig verregende openingsceremonie, waar ook Nightwish en de Rednecks (“Cotton Eye
Joe” – kent u hem nog?) speelden (op de openingsceremonie natuurlijk, niet in de
kroeg...), en helden uit het verleden, zoals Frankie Fredericks en Mike Powell, het
respect kregen dat ze toekomt. De avond eindigde in het door lokalo’s aanbevolen
etablissement “Kaarle”, waar het zeer goed toeven was.
Zondag werden eerst de spieren flink onder handen genomen in het krachthonk en het
zwembad, want ‘s avonds stond een rockfestival op het programma. De hoofdacts waren
Franz Ferdinand, Apocalyptica, Within Temptation en Nightwish (die hadden een druk
weekendje). Niet gehinderd door enige kennis van het programma kwamen we om half acht aan,
net op tijd voor de laatste woorden van Franz (“Thank you and good night!”) en
om te horen dat WT 3 uur geleden al in de bus was gestapt. Nightwish was uiteraard de
afsluiter en we konden ze nu eens in hun natuurlijke leefomgeving bewonderen.
Sessie 1: Maandagavond – Kajsa, Emma en Viktoria
Vol goede moed vertrokken we maandagmiddag naar het stadion, terwijl de regen gestaag
neerdaalde. We hadden kaartjes voor rij 6 ter hoogte van de 1500m start, met zeer goed
uitzicht op het hoogspringen en polsstokken. Eenmaal in het stadion hield de regen snel op
en gingen we eens goed zitten voor de damesfinale hoogspringen. Hoewel we alle dames een
goed resultaat toewensten, ging onze voorkeur toch vooral uit naar Kajsa Bergqvist en Emma
Green uit Zweden, en de Oekraiense Viktoria Palamar (en natuurlijk ook, niet alleen omdat
we net op vakantie in Bulgarije waren geweest, maar vooral omdat ze als enige een echt
hoogspring tenue had – alles zo ver mogelijk opgetrokken, te beginnen bij de sokken
– de Bulgaarse Veneva). SP was er trots op dat hij voor het eerst in z’n leven
een fototoestel bezat, en maakte er gretig gebruik van. Helaas had hij nog geen tijd gehad
om de handleiding te lezen; onscherpe foto’s waren het gevolg. Gelukkig hadden we
voldoende backup.
Het toeval wilde dat we naast de Zweedse coach zaten, en Kajsa en Emma kwamen
regelmatig buurten en onze koppen zullen ook wel een paar keer op TV Sverige te zien
geweest zijn. De wedstrijd was prima te volgen, wat vaak op TV niet lukt omdat je niet
alle sprongen ziet. Het nadeel is weer dat de rest van de actie langs je heengaat. Van het
kogelslingeren hoorden we alleen de doffe inslagen, en het begin van de 10km viel alleen
op omdat de Japanse dames achter ons uit hun dak gingen toen de Japanner meteen 100m
voorsprong pakte (die na 2 km in een even zo grote achterstand was omgezet). Hoe hard het
2e deel van de race ging zagen we pas bij het bekijken van de eindtijd. Het hoogspringen
vorderde gestaag, en onze favorietes bleven lang in de race. Palamar werd uiteindelijk 5e,
brons was voor Green, en de sympathieke Amerikaanse Howard – altijd meeklappend en
een troostend woord bij mislukte pogingen - en Bergqvist streden om goud. De overwinning
ging zoals bekend naar Zweden, tot grote vreugde van de vele geel-blauwe fans, maar de
WR-poging op 2.10 was wat optimistisch. Het overwinningsfeestje was er niet minder om en
werd recht voor onze neus gevierd.
Nadat ook de 100m vrouwen finale was gelopen zat het spektakel erop, begon het weer te
regenen, en begonnen we aan de terugweg.
Sessie 2: Dinsdagochtend – Samoaans speerwerpen
In de stralende zon vroeg naar het stadion. Vandaag stonden bij de mannen de eerste dag
van de 10kamp en kwali’s voor polsstok en speer op het programma. Dat laatste zorgde
voor het eerst in de WK-geschiedenis voor een uitverkochte ochtendsessie omdat iedereen de
lokale held Tero Pitkamaki live wilde zien.
Bij een WK verwacht je dat alle deelnemers de basisbeginselen van de techniek toch wel
beheersen; bij de Chinese polsstokspringer ontbrak die volledig. Dat de schade van
z’n acrobatische acties beperkt bleef tot een kapotte tuinstoel mocht een wonder
heten. Ook de Finse deelnemer had weliswaar een mooi kapsel in de kleuren van z’n
vlag, maar duidelijk  minder kaas gegeten
van springen. Zijn karatetrap trof de leggers van de lat. Omdat hier nogal wat elektronica
inzit duurde het zo’n anderhalf uur voordat de installatie het weer deed. In de
tussentijd deden de heren hetzelfde als de gemiddelde AVHer op een zomerse
zondagochtendtraining: Lekker in het zonnetje liggen op de polsstokmat. Na de hervatting
werd er niet meer veel gepresteerd, en na lang overleg werd de kwali-eis van 5.70 zodanig
verlaagd dat zelfs degenen die in de eerste poging 5.45 hadden gehaald naar de finale
mochten.
Aan de overkant, bij het speerwerpen, plaatsten de lokale helden zich makkelijk voor de
finale. Maar ook hier was de toeristenklasse vertegenwoordigd: Een Samoaanse kogelstoter
had z’n vliegtuig gemist, en mocht nu bij het speerwerpen meedoen. Bierbuikje, shirt
over z’n trainingsbroek en met een brede glimlach spoorde hij het publiek aan tot
meeklappen. Onder luid enthousiasme verbeterde hij tot 2 keer toe het Samoaans rekord tot
41 meter, een metertje of 8 onder het AVH clubrecord. Op de vraag van de Finse Bert
Maalderink of hij het niet jammer vond dat hij de kwalificatie-eis van 80 meter net niet
gehaald had antwoordde hij: “41? Weet je zeker dat ik geen 81 gooide?”
Na afloop probeerden we nog wat souvenirs te kopen. De Finnen hadden er blijkbaar niet
echt op gerekend dat iemand dat daadwerkelijk ging doen. T-shirts en petjes waren er wel,
alleen wist niemand waar ze waren, in welke maten en met welke kleuren. Gecombineerd met
de keuzestress van de gemiddelde atletiekfan leverde dat lange wachtrijen bij de
souvenirshops op. Uiteindelijk kregen we bijna wat we wilden, en hadden we zowaar nog tijd
om wat te eten. Helaas geen tijd meer om onze mooie plastic regenponcho’s nog in de
auto te leggen; het zonnetje scheen immers en waarom zou je overbodige spullen mee het
stadion in nemen?
Sessie 3: Dinsdagavond – It’s raining men!
Om half zeven begon de avondsessie met het hoogspringen van de 10kampers. Nadat de meeste
springers eruit waren begon het te druppelen. Nog geen 10 minuten later hield het op met
zachtjes regenen en kwam het water met bakken uit te hemel. Maar zoals iedereen weet:
Slecht weer bestaat niet, alleen slechte kleding en een slechte instelling. De
100m-horden-dames gingen dus gewoon aan de slag, en de echte fans bleven natuurlijk gewoon
onoverdekt in de regen zitten. Toch wel handig, die plastic poncho’s. Maar toen
eenmaal het onweer boven het stadion losbarstte werd de wedstrijd uiteraard stilgelegd en  konden wij ook de
catacomben in. Na anderhalf uur was het onweer voorbij – volgens Finnen het ergste
ooit – maar de regen helaas niet. Het programma werd aangepast: De gestarte
onderdelen werden afgemaakt, en verder alleen loopfinales. De paar overgebleven 10kampers
bij het hoogspringen kregen nog luidere aanmoedigingen dan daarvoor, voor de steeple maakt
wat extra water natuurlijk weinig uit, en ook de stadion DJ kon er de lol wel van inzien:
“It’s raining men” zorgde voor groot enthousiasme. Volledig doorweekt kon
iedereen om half elf afdruipen.
De cooling down
Na 2 inspannende dagen was natuurlijk een rustdag nodig, en waar kan je die beter
doorbrengen dan voor de TV terwijl de regen op het dak plenst? De 2e dag van de 10kamp was
zo goed te volgen. Bij het discuswerpen zag Martineau er niet al te blij uit, en hij vond
het  vast niet zo heel erg
dat hij z’n polsstok aanvangshoogte miste en niet verder in actie hoefde te komen. Om
nog wat frisse lucht te krijgen togen we ‘s avonds nog naar de stad om bij “The
Club” langs te gaan, het hoogtepunt van onze vakantie van 2004. Dat Tero geen goud
bij speerwerpen had gepakt drukte de stemming niet. Het was er ouderwets gezellig –
woensdag is in Finland een serieuze stapavond – en dus zaten FE en Appie de volgende
dag redelijk uitgeblust in het vliegtuig. De rest bleef nog een paar dagen van het weer
genieten en om naar het snelwandelen en de marathon kijken.
Afrondend
Al met al dus een mooie week in Finland, met mooie atletiek. In het stadion een
enthousiast en sportief publiek, op TV werd alles live uitgezonden en ook veel aandacht in
de kranten voor de lokale helden. En het weer, tja, “slecht weer bestaat
niet....”
|
|
|
